As daar nou een ding is wat ek so duidelik van haar onthou is dit haar vermoë om nie te oordeel nie.
Ons moet begin om voor ons eie deure te vee. Agterdeure. Voordeure. Sydeure. Letterlik, sowel as figuurlik.
Ek begryp nou meer as toe dat ‘n mens soms wil wegkom van die geraas van baie dinge en net die stil wind wil hoor.
Soms, wanneer jy verbysterd is met “jou mense” se doen en late, wonder jy wat jou erfenis nou eintlik is. Want jy kan dalk op Erfenisdag by elke erfenisviering omdraai…
Ouma Lappies waarsku altyd dat die leuen kort beentjies het, en dit is selfs nog korter as kinders in die prentjie is.
Daar is mense wat, met hul optrede, die spreekwoordelike skerp punte effens ronder, meer aanvaarbaar en meer hanteerbaar maak.
Dié vuur kon seermaak, verwoes en lelik maak, maar dit kon nie die groei wat daar lê, wegvat nie.
‘n Mens sou reken dat tyd in die moderne eeu volop is want bykans elke produk of diens beweer dat tyd gespaar word deur dit aan te skaf. Maar waar…
‘n Mens hoor dikwels van bejaardes wie se kinders hulle nie meer besoek nie. Die vinger word gewoonlik na die kinders gewys. Wie weet, dalk het die kinders goeie rede…
‘n Enkele verkeerde besluit kan eindeloos ‘n marmotwiel in die gedagtes laat draai: “Hoe kon ek so onnosel wees?”