Sy het nie beplan om ‘n polisievrou te word nie. Daar was nie ‘n grootse droom of ‘n dramatiese roepingsoomblik nie. Daar was net ‘n polisie-oom wat eendag by ‘n skool kom praat het — en ‘n jong vrou wat geluister het.
Veertig jaar later sit lt.kol. Fienie Nimb, ‘n maand op pensioen, met ‘n lewe vol verhale wat sy eerlik, oop, en soms met ‘n glinstering in haar oë deel. “Ek praat dalk te veel,” sê sy. Maar niemand wat haar ken, sal daaroor kla nie.
Nimb het einde Maart haar uniform vir die laaste keer aangetrek — amptelik 40 jaar nadat sy die polisiediens betree het.
Ongeveer 29 van daardie jare is by die Bellville-polisiekantoor deurgebring, waar sy uiteindelik as woordvoerder ‘n huishoudelike naam geword het.
Haar loopbaan het begin as kommunikasiebeampte, en sy het byna twee dekades in gemeenskapskommunikasie gewerk voordat sy na administrasie beweeg het.
Dit was die vroeë aftreepakket — sonder penalisering — wat haar die kans gegee het om op haar eie voorwaardes te gaan.
“Ek is dankbaar daarvoor,” sê sy. “Dit was die regte tyd.”
As jong vrou, vars uit die skool, is sy skielik blootgestel aan moord, verkragting en die donkerste kante van die menslike natuur. “Jou oë gaan oop,” sê sy saggies.
Maar dit was juis daardie blootstelling wat haar gevorm het — sy het geleer dat die uniform gesag dra, maar ook verantwoordelikheid en dat gesag nooit met geweld bewys hoef te word nie.
Haar mees onvergeetlike ervarings was nie altyd die dramatiese nie.
Sy onthou die hartseer van om aan ‘n deur te klop en ‘n gesin die nuus van ‘n geliefde se dood te bring.
En dan, met ‘n glimlag, onthou sy ook haar allereerste inhegtenisneming toe ‘n dief weggehardloop en sy instinktief geskree het “help! help” — terwyl sy self die polisie was.
LEES OOK: Neelse hier vir gemeenskap
In die vroeë jare was vroue in die polisiediens skaars — en nie altyd welkom buite nie. Sommige kollegas het gefluister dat vroue net aansluit om met polisiemanne te trou.
Nimb het al hierdie vooroordele getrotseer en was een van die eerste vroue wat as stasiekommissaris by Muizenberg aangestel is.
Sy noem dit nie met groot fanfare nie — maar dit vertel alles oor hoe ver sy gegaan het in ‘n stelsel wat nie altyd vir haar ontwerp was nie.
Vra haar wat haar die meeste bevrediging gegee het, en haar oë blink. Dit was nie die rang of die titel nie — dit was die mense.
Skoolbesoeke, kerkbetrokkenheid, poppekasvertonings vir kinders. Sy het skole “aangeneem”, ouetehuise besoek, en gemeenskappe laat voel dat die polisie ook mense is — ouers, bure, medemense.
LEES OOK: Polisie waarsku leerders oor dwelms
Oor die toestand van vertroue tussen die polisie en die gemeenskap is sy eerlik. Korrupsie en politieke chaos het dit geskend. Maar sy weier om te veralgemeen: “Nie alle polisiemanne is korrup nie. Jou naam loop jou vooruit — maak seker dit loop met respek.” Haar boodskap aan die gemeenskap is eenvoudig: “Rapporteer slegte diens — maar gee ook komplimente wanneer dit verdien word.”
Haar laaste werksdag was emosioneel en mooi — ‘n rooi tapyt, salute, afskeid. Maar dit was ‘n paar weke daarna wat dit haar regtig getref het. Toe sy terugstap kantoor toe en besef: dit is verby. Die mense is weg. Die gesprekke is stil.
“Ek mis die mense,” sê sy eenvoudig. “Nie die werk nie. Die mense.”
Nou wag reise, koffie sonder haas, Bybelstudie en kleinkinders.
Sy en haar man — ook ‘n voormalige polisieman — moet mekaar buite die wêreld van uniforms herontdek. “Ons moet nou herinneringe maak,” sê sy glimlaggend.
Nimb se nalatenskap is nie geskryf in arrestasiesyfers nie. Dit is geskryf in die lewens wat sy geraak het — die kinders, die gesinne, die gemeenskappe wat beter gevoel het omdat sy daar was.
“Ek het nooit spyt gehad nie. Die polisie het vir my ‘n deur oopgemaak. En deur daai deur het ek my lewe gevind.”
