“Ons is wat ons herhaaldelik doen. Uitnemendheid is dus nie ‘n daad nie, maar ‘n gewoonte.”

Só het die Griekse filosoof Aristoteles eeue gelede geskryf. Dieselfde geld vir die manier waarop ons na ons dorpe omsien.

Kinders leer immers nie uit toesprake nie; hulle leer uit dit wat hulle elke dag sien. Wanneer ‘n jong kind grootword tussen netjiese strate, versorgde parke en mense wat rommel optel eerder as neergooi, word respek vir die omgewing vanself deel van sy of haar karakter.

Maar wanneer verval, verwaarlosing en onverskilligheid die norm word, begin kinders glo dat dit eenvoudig is hoe ‘n dorp lyk en behoort te wees. Oor die afgelope dekades het talle klein dorpe oor Suid-Afrika heen geleidelik agteruitgegaan. Stukkende sypaadjies, toegegroeide erwe, beskadigde infrastruktuur en openbare ruimtes wat hul glans verloor het, het vir baie inwoners alledaags geword.

Dit is ‘n werklikheid wat nie net die voorkoms van ‘n dorp verander nie, maar ook die gees raak van die mense wat daar woon. Tog is daar steeds gemeenskappe wat weier om moed op te gee. Vrywilligers, kerke, skole, sakelui en inwoners maak parke skoon, plant bome, verf speelparke en probeer hul dorp weer trots maak.

Hul werk is veel meer as net instandhouding. Hulle wys die volgende geslag dat verantwoordelikheid nie met woorde geleer word nie, maar deur voorbeeld.

Die grootste nalatenskap wat ons aan ons kinders kan laat, is nie noodwendig geld of besittings nie, maar die besef dat elke mens ‘n verantwoordelikheid teenoor sy gemeenskap dra.

‘n Kind wat leer om ‘n blombedding te versorg, rommel op te tel en openbare eiendom te respekteer, word ‘n volwassene wat trots in sy of haar omgewing sal belê. Die herstel van ons dorpe begin daarom nie by groot projekte of politieke beloftes nie.

Dit begin wanneer volwassenes weer die voorbeeld stel wat kinders kan nastreef. Want die dorp wat ons vandag vir hulle wys, is die dorp wat hulle môre vir hul kinders sal nalaat.