Courtney Jameson van @dummyswitchpod bevraagteken waarom die Lions steeds teen La Rochelle gespeel het ná die dood van Hyron Andrews, en voer aan dat die lewe belangriker as rugby moet wees.
Daar is hutsmerke soos #ForHyron, maar ek dink die wedstryd moes uiteindelik glad nie gespeel gewees het nie. Ek is in die bevoorregte posisie van ’n buitestander en is nie self by die paniek en hartseer betrokke nie.
Daar is berig dat die Lions se spelers besluit het om ter ere van Hyron Andrews te speel, maar ek dink die besluit moes nooit in hul hande gewees het nie.
Weereens, om dit duidelik te stel, ek is nie deel van die toerspan nie en ken nie die bande en verhoudings tussen kollegas wat hulself fisiek vir mekaar opoffer nie. Ek kan heeltemal verkeerd wees. Van buite beskou, is my besorgdheid juis oor hierdie besondere soort kollegas, wat bande smee wat veel verder strek as dié van ’n gewone nege-tot-vyf-werkdag, asook al hul geliefdes.
Ek hou nie van die boodskap wat dit aan hulle en almal buite Ellispark stuur nie. Wees sterk en veg voort. Soms hoef ons nie sterk te wees nie, en behoort ons ook nie te wees nie. Ons behoort te treur oor die tragedie wat ons tref. Ek bid vir Hyron, sy familie, die Lions-familie, die Sharks-familie en die Sale Sharks-familie wat hy gedurende sy suksesvolle en onvergeetlike jare by ons gevorm het. Gaan goed, Hyron.
As ons dan oor rugby wil praat, wat ongetwyfeld nou minder belangrik en eerlikwaar betekenisloos is, maar ons het ’n werk om te doen . . .
Die Bulls het Stade Français in Pretoria verwelkom. Van die begin af was die kernpunt die insluiting van spelers wat nog hul plek in die span probeer verseker, met Cameron Hanekom as uitsondering. Cheswill Jooste is as Speler van die Wedstryd aangewys en het reeds ná 20 sekondes sy teenwoordigheid laat geld deur die eerste drie te druk.
Jeandré Rudolph bly uitstaande, en ek glo steeds in die wilde idee dat ’n 32-jarige swerwer van ’n rugbyspeler ’n Bok kan word. Sango Xamlashe het homself weer aan die Loftus-getroues bekend gestel. Die voormalige Tuks-kaptein het presies gewys waarom hy op Verenigde Rugbykampioenskap-vlak (VRK) kan meeding. Alu Tshakweni het verbeter, en Khutha Mchunu ook. Dit lyk of Mchunu al die nodige eienskappe het, maar bloot meer wedstrydtyd nodig het.
Stormers teen die Bears: Die aura van die swart trui duur voort. Die Stormers het behoorlik opgedaag en hul man gestaan. Die voorspelers was op hul stukke, terwyl die agterspelers ewe chaoties en gejaagd was, soos ’n mens van die Stormers verwag. Seabelo Senatla is in die vorm van sy lewe, Cobus Reinach bring ’n onvoorspelbare tempo, Sacha is terug as jy dit gemis het, en Siya Kolisi het homself weer bekend gestel met wat ek dink sy eerste onvergeetlike bydrae vir die Stormers sedert sy terugkeer is.
Wat die bydraes van spelers buite die gevestigde beginspan betref, het JJ Kotze goed gespeel voordat hy ’n rooikaart gekry het. Matongo het ’n paar strafskoppe by die skrums verdien en Sazi Sandi goed laat lyk. Jonathan Roche het ook beïndruk. Let wel, te midde van voortgaande kontrakonderhandelinge is onthul dat hy vir Ierland mag speel omdat hy aan die land se kwalifikasievereistes voldoen.
Wat die Lions se wedstryd betref, is daar nooit verwag dat hulle weg van die huis teen die voormalige kompetisiewenners La Rochelle sou wen nie. Hulle het goed begin, en die vinnige herwinning en hergebruik van balbesit het Morné van den Berg verskeie opsies gegee. Boan Venter bly ’n uitstekende aanwins by die vaste fasette, maar ervaring en aansien in Europese kompetisies tel. Die Lions se onakkuraatheid by die afbreekpunte, tesame met die druk van ’n wegwedstryd, het duidelik geword. Dit sou selfs sonder die tragedie ’n uitdaging gewees het.
Daar is iets omtrent wen in hierdie kompetisie wat ons eenvoudig nog nie onder die knie het nie.
Ek weet nie in watter jaar dit gaan gebeur nie, maar ons het nog nie die ervaring of die pragmatiese wenmentaliteit wat nodig is nie. Jy kan 22 keer die teenstanders se doellyngebied bedreig, maar daar is ongetwyfeld ’n wenfaktor wat ons nog moet aanleer. Jy kan kla dat die skeidsregter se beslissings teen jou was en dat dit gelyk het of elke besluit die tuisspan bevoordeel het, maar dit is ons verantwoordelikheid om aan te pas.
In die Europese Uitdaagbeker het die Sharks ons dalk die beste gevoel-van-hoop-oomblik van ’n pynlike naweek gegee. Luan Giliomee is weg, en Zekhethelo Siyaya is die speler op wie hulle hul vertroue geplaas het. Hy het onlangs ’n swak reeks wedstryde beleef, maar hy is immers net 19 jaar oud en het ons weer gewys waarom hy ’n speler vir die groot verhoog is.
Lili Bester sit sy goeie vorm voort en maak groot vordering in sy ontwikkeling. Suleiman Hartzenberg wys dat hy steeds in daardie ontwikkelingsfase vassteek. Bok Jaco Williams bewys dat hy sy plek verdien, en Nick Hatton gee ons week ná week rede om oor hom te praat. Weereens was dit juis hierdie spelers aan die rand van die gevestigde span, wat party weke begin en ander weke nie, wat die naweek hul stempel afgedruk het. Bradley Davids het ons ook herinner aan sy vertoning teen Munster.
Europese rugbynaweke, tot ons mekaar weer ontmoet. Ons moet die ervaring, die legendes, die stories en die pragmatisme opbou. Maar . . .
Die Lions moes steeds nie gespeel het nie.
Rus in vrede, Hyron Andrews. Hy is nie bloot ’n oomblik van stilte en ’n rede om voort te veg nie. Hy was ’n man, ’n pa en ’n eggenoot, nie net ’n opskrif of ’n rede om aan te hou speel nie. Ek hou nie eens daarvan om “was” te gebruik nie, want dit het so pas gebeur.
- Courtney Jameson en Chris Nkomo is die aanbieders van die @DummySwitchPod en deel van KickOff se Bomb Squad- en Tap ’n Go-span.