Elke Augustus word ons herinner aan daardie dag in 1956 toe vroue die strate van Pretoria vul en sê: “Genoeg”.
Daardie optog het wette bevraagteken, maar bowenal ‘n beginsel gevestig: dat die toekoms sonder vroue ondenkbaar is.
Hul kreet van destyds “Wathint’ Abafazi, Wathint’ Imbokodo” – raak jy aan ‘n vrou, raak jy aan ‘n rots – het nie net die regering getref nie, maar ook die nasie se verbeelding.
Suid-Afrika is ‘n land met baie gebroke drome. Ons dra wonde van misdaad, ongelykheid, korrupsie en geweld.
Maar daar is ook ‘n ander waarheid: nasies word nie net deur parlemente en rade gevorm nie; hulle word geweef in kombuise, op skoolbanke, in hospitaalteaters, raadsale en in die besluite van moeders en dogters wat elke dag kies om aan te hou hoop.
Die waardigheid van ‘n kind begin by ‘n vrou – veral in Suid-Afrika, waar soveel kinders sonder vaderfigure grootword.
Sy is die grond waaruit selfrespek groei, die anker wat – selfs in storms – ‘n morele kompas vestig; ‘n kompas wat later bepaal of ‘n leier sal roof of sal ophef.
Gee vroue volle toegang tot die ekonomie, die politiek en die wêreld van idees, en ‘n nasie sal tot sy hoogste moontlikheid kan oopbars.
Vrouemaand verteenwoordig nie ‘n gerusstellende viering nie; dit is ‘n credo.
Sonder vroue se stem, hul sweet en hul visie, bly Suid-Afrika ‘n reisiger sonder bestemming.
Ons kan hul geskiedenis met dank vier, maar ons plig is groter: om die pad vorentoe te baan.
Om vroue te bemagtig is nie ‘n beleefde gebaar nie – dit is die enigste sleutel tot Suid-Afrika se grootheid.
