POTCHEFSTROOM – Legendariese Suid-Afrikaanse aktrise Sandra Prinsloo (78) is Dinsdag vereer met ‘n eredoktorsgraad van die Noordwes-Universiteit.

Prinsloo se loopbaan van meer as vyf dekades op die verhoog en voor die kameras, is gekenmerk deur onvergeetlike vertolkings van rolle wat sy haar eie gemaak het.

Sy is Dinsdag tydens ‘n geselligheid op die universiteit se Potchefstroom-kampus vereer vir haar bydra tot die kunste en Suid-Afrika se kulturele erfenis.

Die benoeming het gekom van die Skool vir Kreatiewe Bedryfstakke en Uitvoerende Kunste in die Fakulteit Geesteswetenskappe. Dit het haar werk in teater, film en televisie erken, waardeur Prinsloo een van Suid-Afrika se mees gevierde kunstenaars geword het.

Haar artistieke omvang het gestrek van werke deur Shakespeare en Athol Fugard tot bekroonde Suid-Afrikaanse produksies soos Kamphoer, Oskar en die pienk tannie en Naaimasjien. Haar optredes in die buiteland het internasionale gehore aan haar talent bekend gestel, terwyl haar langtermynverbintenis met Potchefstroom se Aardklop Nasionale Kunstefees haar verbintenis met die stad versterk het.

Nasionale erkennings wat sy deur die jare ontvang het, sluit in die Orde van Ikhamanga in Silwer in 2014, toegeken vir haar bydrae tot die uitvoerende kunste en haar standpunt teen rassisme. In 2022 het sy die Fleur du Cap Lewenslange Prestasie-eerbewys ontvang.

Die eredoktoraat het ‘n loopbaan erken waarin artistieke uitnemendheid en die moed om sosiale konvensies uit te daag, herhaaldelik die verhoog gedeel.

As deel van haar aanvaardingstoespraak het Prinsloo gesê die eredoktorsgraad erken nie net haar loopbaan nie, maar ook die nalatenskap van Suid-Afrika se film- en teaterbedryf. Sy het jong kunstenaars aangemoedig om nie die sosiale impak van hul kuns te onderskat nie en om die krag daarvan te erken om persepsies uit te daag, verandering te inspireer en mense byeen te bring.

Prof. Bismark Tyobeka, hoof en visekanselier van die NWU, het gesê nasionaal gerespekteerde kunstenaars het ‘n verantwoordelikheid om die stok van sosiale verandering deur die kunste aan die volgende generasie oor te dra, aangesien die bereik van kunste ‘n kragtige hulpmiddel vir sosiale samehorigheid is.