Suid-Afrika se skoonskip in die Verenigde Rugbykampioenskap (VRK) het die land se indrukwekkende diepte uitgelig, maar die Springbokke se nederlaag in Perth het gewys hoe groot die gaping tussen franchise- en toetsrugby steeds is, skryf Chris Nkomo van die @DummySwitchPod.
Ons is nog net één ronde in die seisoen, maar die prestasies van die plaaslike franchises laat reeds die vraag ontstaan of dit werklik onrealisties is om te verwag dat al vier Suid-Afrikaanse spanne die VRK se topagt kan haal.
Dit is natuurlik nog vroeg, maar vier oorwinnings uit vier wedstryde is ’n uitstekende begin.
Die Lions is dalk die enigste span wat wonder oor wat kon gewees het nadat hulle net-net ’n bonuspunt-oorwinning teen ’n jong, maar baie goed afgerigte Leinster-span misgeloop het. Die Stormers moes hard werk vir hul sege teen ’n taai Connacht-span en het dit goed reggekry om die wedstryd in die tweede helfte oor te neem. Connacht was steeds in die wedstryd teen rustyd, maar kon uiteindelik nie by die Stormers se dominante voorspelers kers vashou nie, wat besit en gebiedsvoordeel beheer het toe dit die meeste saak gemaak het.
Die Lions het intussen ’n manier gevind om ’n energieke jong Leinster-span af te weer, ondanks die feit dat die Iere beter besit- en gebiedsstatistieke gehad het. Leinster sal voel hulle het eenvoudig uit tyd gehardloop nadat hulle binne een punt van die oorwinning geëindig het. Hierdie Lions-span lyk egter na ’n heel ander vooruitsig dié seisoen, veral ná hul vertoning teen die All Blacks tydens die Greatest Rivalry-reeks. Met sogenaamde “onderskatte” spelers soos Erich Cronje wat gereeld impak maak, beskik hulle oor die potensiaal om behoorlik hul stempel op die kompetisie af te druk.
Die Bulls en Sharks het op papier dalk die makliker wedstryde gehad, maar wat maklik lyk, loop nie altyd op ’n maklike uitslag uit nie. Hierdie wedstryde moet steeds gewen word, en weer eens het jong spelers hul merk gemaak. Veral Luan Gilliomee het aandag getrek en ondersteuners laat regop sit elke keer wanneer hy die bal hanteer het.
Alles in ag genome was dit ’n baie goeie begin vir die Suid-Afrikaanse franchises en nog ’n bewys van die diepte wat in die land se rugby beskikbaar is.
Toe kom Perth
Daardie herinnering aan Suid-Afrika se diepte het egter vinnig ’n bitter smaak gekry toe die Springbokke die volgende dag verloor.
Terwyl ondersteuners die VRK-skoonskip gevier het en opgewonde geraak het oor die nuwe talent wat deurkom, het die Bokke die feestelike stemming gedemp met ’n swak vertoning. Die teleurstelling het waarskynlik reeds vroeër in die week begin met die omstredenheid rondom die span se kaptein vir die wedstryd, voordat dit uitgeloop het op ’n vertoning wat reeds breedvoerig ontleed is.
Daar is geen sin om dit anders voor te stel nie: die Bokke was eenvoudig nie goed genoeg nie. Die groter vraag wat uit die naweek voortspruit, gaan egter nie net oor die nederlaag nie, maar oor die konsep van diepte.
Die beskikbare diepte moet beslis gevier word. Dit moet ontwikkel, getoets en geleenthede gegee word. Maar daar moes tog reeds genoeg lesse geleer gewees het om te weet dat toetsrugby min ruimte vir foute laat.
Dit is waar die belangrike onderskeid lê: ’n Speler kan uitblink in die VRK en steeds ontdek dat toetsrugby ’n heel ander uitdaging bied. Jong spelers kan ’n franchisewedstryd domineer, ’n paar groot oomblikke lewer en onmiddellik oproepe ontlok dat Rassie Erasmus kennis moet neem. En hy moet.
Dit is immers die doel van die ontwikkelingspad. Die sprong van franchise- na toetsrugby bly egter enorm, en dit is dalk die grootste les wat Perth ons herinner het.
Die diepte is daar. Die talent is daar. Die produksielyn van spelers beweeg steeds sterk voort.
Maar is daardie diepte gereed vir toetsrugby?
Dít is die vraag.
Die VRK-naweek het gewys dat Suid-Afrikaanse rugby oor baie spelers beskik wat kan opstaan, ’n verskil kan maak en hul franchises mededingend kan hou. Perth en die Wallabies het egter herinner dat toetsrugby ’n heel ander dier is.
Een ding is seker: hierdie afrigtingspan verstaan beter as die meeste dat diepte nie noodwendig dieselfde is as toetsvlak-gehalte nie. Miskien is dit die ware les uit ’n naweek wat met ’n skoonskip begin het, maar met ’n bitter nasmaak geëindig het.
- Courtney Jameson en Chris Nkomo is die aanbieders van die @DummySwitchPod en deel van KickOff se Bomb Squad- en Tap ’n Go-span.