Die Ceres-hospitaal het onlangs ’n internasionale dokter verwelkom, wat haar vaardighede vir drie maande vryelik aan die personeel en die gemeenskap gaan bied.

Dr. Maryam Ahmad van die Verenigde Koninkryk (VK) sê hoewel sy Eid saam met haar gesin en spesiale vieringe by die huis misgeloop het sedert sy op 2 Mei by die span aangesluit het, is sy dankbaar om by die Ceres-hospitaal te leer en die streek te verken.

Sy is ’n gekwalifiseerde dokter wat besig is om haar studies te voltooi om ’n algemene praktisyn te word (die Suid-Afrikaanse ekwivalent van ’n huisarts).

Deur vrywilligerwerk hier verbreed Ahmad haar ervaring, terwyl die plaaslike span die voordeel van ’n ekstra paar hande het.

“Dit was moeilik, maar nie op ’n slegte manier nie. As dit maklik was, sou ek teruggegaan het,” sê Ahmad.

“Ek het verwag dat die oorgang moeilik sou wees – ’n nuwe land, ’n ander taal en ’n ander manier van werk.”

Sy verduidelik haar rol in die VK is meer gefokus op die bepaling van die volgende stap van sorg vir die pasiënt, waar ons dokters meer “hands-on” is.

“As ek byvoorbeeld in my land ’n pasiënt met ’n borsknop sou versorg, sou ek haar waarskynlik vir ’n biopsie verwys. Hier het die dokters die vaardighede om ’n aspirasie op die plek te doen. Die vaardighede van die dokters hier is baie hoog.”

Sy vind dat die gesondheidstelsel en personeel hier met meer bedagsaamheid oor hulpbronne funksioneer.

“In die VK het personeel standaardtoetse om uit te voer wanneer bloedwerk volgens die pasiënt se simptome of toestand bestel word, maar die personeel hier kies spesifiek net die nodige toetse om gedoen te word om moontlike vermorsing te vermy.”

Ahmad het opgelees oor die land en met ander dokters gepraat wat vrywillig deur die Global Health Fellowship Program in landelike gebiede van SA deelgeneem het, maar sê sy is steeds in sekere opsigte verras.

“Ek is verstom. Jy sien hoe ’n dokter moeiteloos gaan van die amputasie van ’n been na die hantering van ’n noodgeval met ’n borskasdreinering in die noodsentrum tot die geboorte van ’n baba en dan die bestuur van ’n chronies siek pasiënt in die buitepasiëntafdeling. Ek is vol respek en bewondering vir die dokters – beide die seniors en die gemeenskapsdiensdokters. Hulle leer wat hulle moet doen en doen dit net,” vertel sy verder.

“Ek het ook die druk gevoel van hoe moeilik dit kan wees om in uiterste omstandighede te leef. Ons het ’n 37-jarige pasiënt behandel wat in haglike toestande woon. Ongelukkig is hy oorlede en ek het bly dink aan die maatskaplike probleme wat dit nog meer hartseer maak. Het hy verstaan wat fout is? Het hy die impak van dwelmgebruik verstaan? Het hy maklike toegang gehad tot ’n kliniek waar hy gewoon het?”

Ahmad is dankbaar vir die span wat haar vinnig omhels het en vir die geleentheid om die omgewing te verken.

“Ek het na my eerste rugbywedstryd gaan kyk (go, Stormers!) en Hermanus en Kirstenbosch verken. Ek het ’n roete by die botaniese tuine in Worcester gedoen en die eerste keer ’n dassie gesien. Ek sal graag die tuinroete wil sien. Natuurlik was dit ook belangrik om ’n bietjie Afrikaans te leer.”

Haar kollegas skerts en vertel dat sy lag as sy ’n paar sinne in Afrikaans probeer opsê.

“Ek sê vir pasiënte dat ek van die buiteland is en dat ek net Engels praat. Soms kyk hulle met groot oë na my as hulle besef dat ek nie ’n plaaslike persoon is nie, maar meestal het pasiënte baie positief gereageer.”

Ahmad keer op 10 Julie terug na haar tuisland.

“Sommige van die dokters met wie ek gepraat het voordat hulle hierheen gekom het, het gesê wanneer dit tyd is om huis toe te gaan, sal ek wens ek kon langer bly. Ek is seker dit sal vir my ook so wees.”