In baie gemeenskappe sien ons dit daagliks – honde en katte wat in die strate rondloop … soms maer, soms siek, en dikwels sonder ‘n eienaar wat na hulle omsien. Hierdie gesig bring nie net hartseer nie, maar plaas ook ‘n groot las op gemeenskappe, plaaslike organisasies en uiteindelik die diere self. Die vraag wat ons almal moet vra, is: Wie se verantwoordelikheid is dit? Die eenvoudige antwoord is: Ons almal s’n.
Loslopende troeteldiere ver-
oorsaak meer skade as wat baie mense besef. Honde kan in motorongelukke beland of ander mense en diere byt. Katte kan siektes versprei, of voëls en klein diere bedreig. Boonop vermeerder diere vinnig as hulle nie gesteri- liseer word nie – een hond of een kat kan binne ‘n kort tydperk tot tientalle nuwe kleintjies in die strate lei. Hierdie kringloop hou nooit op nie, tensy mense ingryp.
Die wet in Suid-Afrika stel dit duidelik: As jy ‘n troeteldier het, is jy verantwoordelik vir sy kos, skuiling, mediese sorg en veilig-
heid. Dit beteken jy moet seker maak jou hond of kat is ingeënt, kry genoeg kos en loop nie in die strate rond nie. Wanneer ‘n dier aan jou behoort, is dit jou plig om hom teen gevaar te beskerm – en om ander teen hom te beskerm as hy gevaarlik kan wees.
Sterilisasie is ‘n noodsaaklikheid. Baie mense dink dis duur of onnodig, maar dit is die beste manier om die siklus van rondloperdiere te breek. Baie organisasies bied laekoste- of selfs gratis sterilisasieprojekte aan – juis om gemeenskappe te help.
Dit help egter nie om net te sê: “Dis die eienaar se skuld” nie. Wanneer ‘n hond of kat op straat beland, word dit ‘n gemeenskapsaak. Die dier loop op ons paaie, by ons huise en naby ons kinders. As ons wegkyk, word die probleem groter.
Gemeenskapslede kan saamwerk deur plaaslike dierewelsynorganisasies te kontak as ‘n dier hulp nodig het, deur kos en water te deel, of deur projekte soos
sterilisasiedae en inentingsveldtogte te ondersteun. Selfs klein dade maak ‘n verskil.
Om ‘n waterbak tydens warm weer buite te sit, kan ‘n hond of kat se lewe red. Om ‘n siek of beseerde dier aan te meld, kan beteken dat hy weer gesond word en veilig ‘n huis kry.
In ons dorp en omliggende gebiede werk reeds verskeie toegewyde organisasies wat troeteldiere uit die strate red, gesond maak en nuwe tuistes vir hulle soek. Hierdie organisasies word
egter oorlaai met oproepe en
gevalle – meer as wat hul mensekrag en geld kan hanteer.
Sonder die gemeenskap se samewerking is hul hande afgekap. Wanneer ons almal saamwerk – deur vrywilligerskap, skenkings of bloot deur omgee – kan ons ‘n tasbare verskil maak.
Loslopende diere raak nie net dierewelsyn nie, dit raak ook mense se gesondheid en vei-
ligheid. Hondsdolheid is steeds ‘n werklikheid in Suid-Afrika en kan dodelik wees. Diere wat nie ingeënt word nie, hou ‘n risiko vir die hele gemeenskap in. Net so kan vlooie, bosluise en ander parasiete maklik versprei, wat
veral kinders en ouer mense raak. Daarom is dit nie net ‘n kwessie van liefde vir diere nie, maar ook van gesonde, veilige woongebiede.
In baie gemeenskappe bestaan daar steeds die idee dat diere net “daar is” en self moet oorleef. Hierdie ingesteldheid moet
verander. Diere is lewende we-
sens wat afhanklik is van mense – veral honde en katte. Hulle kan eenvoudig nie sonder sorg in die strate oorleef nie, en wanneer hulle probeer, is dit pynlik en kortstondig.
Ons moet begin om na troe- teldiere te kyk as deel van die gemeenskap. Soos kinders, bejaardes en kwesbare mense ons sorg nodig het, so ook die diere wat saam met ons leef.
Elke mens kan ‘n bydrae lewer – steriliseer jou troeteldiere, hou jou hond agter ‘n veilige heining
of in ‘n geskikte tuisruimte, voorsien kos, water en skuiling, meld verwaarloosde of mishandelde diere aan en ondersteun plaaslike projekte en veldtogte. Wanneer elkeen sy deel doen, hoef daar minder diere in ons strate te ly.
Troeteldiere in ons strate is nie net ‘n probleem vir een of twee mense nie. Dit is ‘n saak wat die hele gemeenskap raak. Elke hond of kat wat rondloop, dra ‘n storie van nalatigheid, maar ook ‘n kans vir iemand anders se deernis. As ons almal verantwoordelikheid neem – as eienaars, as bure en as gemeenskapslede – kan ons ‘n wêreld skep waar diere nie meer op straat hoef rond te dwaal nie. ‘n Gemeenskap word nie net beoordeel aan hoe sy mense behandel word nie, maar ook aan hoe sy diere versorg word.
