Dit was ‘n doodgewone Donderdagoggend.

‘n Oggend soos enige ander, waarop ‘n mens met jou dag aangaan sonder om te weet dat ‘n enkele telefoonoproep binne sekondes die wêreld kan verander.

Die telefoon lui. Op die skerm verskyn die naam van ‘n vriendin met wie jy lanklaas behoorlik gesels het.

Jy antwoord vrolik, bly om weer van haar te hoor. Maar nog voordat sy veel gesê het, hoor jy dat iets nie reg is nie. Daar is ‘n stilte tussen haar woorde.

Haar stem bewe. Die hartseer lê swaar in elke sin.

“Wat is fout?” vra jy.

Dan vertel sy jou. Sy het die vorige dag uitgevind sy het borskanker. ‘n Oomblik raak jy woordeloos. Jy soek na woorde, maar vind dit nie.

Dit is Oktober. Die maand van pienk linte, bewusmaking en gesprekke oor borskanker. Maar wanneer ‘n vriendin jou vertel dat sy nou binne daardie statistiek staan, verander die betekenis van daardie pienk lint. Dit kry ‘n gesig. Haar gesig.

Skielik gaan dit nie meer oor ‘n siekte waaroor mense praat nie. Dit gaan oor ‘n vrou met ‘n man wat saam met haar die onbekende pad moet stap. Oor kinders wat dalk nie alles verstaan nie, maar hul ma se bekommernis sal voel. Oor ‘n gesin wie se gewone lewe binne een oomblik ‘n ander rigting ingeslaan het.

En die moeilikste daarvan is dat niemand gevra het om dié pad te stap nie.

Daar is geen keuse uitgeoefen nie. Geen toestemming gegee nie. Tog moet hulle nou die pad stap.

Ons sê maklik: “Wees sterk.” Maar wat beteken sterk wees wanneer jy bang is?

Miskien beteken dit nie om elke dag sonder trane op te staan nie. Miskien beteken dit om op te staan met die trane. Om bang te wees en steeds aan te gaan. Om op dae wanneer jy nie weet hoe môre gaan lyk nie, tog vandag te leef.

Ek wens ek kon vir my vriendin die vrees wegneem. Ek wens ek kon die regte woorde vind wat alles beter sou maak.

Maar miskien hoef ek nie die regte woorde te hê nie. Miskien moet ek net daar wees.

Om te luister wanneer sy wil praat. Om stil te bly wanneer woorde te min raak. Om saam te huil wanneer die trane kom. Om haar hand vas te hou wanneer die pad te lank voel.

Want soms is hoop nie ‘n groot belofte oor môre nie. Soms is hoop eenvoudig om vandag nie alleen te wees nie. Ons stap die pad saam, een dag en een tree op ‘n slag.

LEES OOK: As cancer rates rise, screenings are essential for a healthy lifestyle