Sy laat vir my ’n stemboodskap waarin sy vra waar sy vir my ’n pakkie met hul bode kan laat aflewer.
Ek laat ’n stemboodskap aan haar wat sê dat ek op pad na ’n vergadering by hul kantoor sal stop en dit afhaal.
Ek is effens onseker oor hierdie pakkie.
Hulle skuld my ’n syfer, maar dit is iets wat per e-pos gekommunikeer kan word.
Dalk is hierdie syfer in ’n pakkie dokumente uiteengesit.
Die vergadering is in ’n gebou en met mense wat aan die plaaslike gemeenskap baie bekend is, maar nie aan my nie.
Ek ken die naam en het toevallig die uitvoerende direkteur vlugtig ontmoet, maar alles aan die vergadering is vir my vreemd.
Op pad na die vergadering stop ek by my kliënt se kantoor.
Die ontvangsdame groet my vriendelik en oorhandig blomme, sjokolade en ’n rooi briefie.
’n Tasbare dankie is oor die algemeen yl gesaai en ’n warm gevoel skop nes in my hart.
Toe ek my voertuig aanskakel, glimlag ek.
Ek kan tog nie die blomme en sjokolade in my voertuig los terwyl ek die vergadering bywoon nie.
Ek los ’n stemboodskap aan die uitvoerende direkteur waarin ek lomp verduidelik dat ek onverwags blomme en sjokolade gekry het en dit saambring.
En so woon ek die vergadering by – met my blomme en sjokolade pronkend op die koffietafel – asof dit die algemeenste ding op aarde is.
