“Ek ken nie jul seun nie, maar jul dogter is ’n besonderse mens; ek aanvaar jul seun ook.”
Ek glimlag.
“Ons kan nie krediet daarvoor neem nie. Hulle is soveel beter volwassenes as hoe ons hulle probeer grootmaak het.”
Hy lyk skielik ingedagte.
“Is dit nie waarop ons hoop nie?” vra hy.
“Dat ons kinders ’n beter weergawe van onsself sal wees.”
Dit maak wonderlik sin.
Veronderstel ons sou in ’n wêreld leef waar die kinders wat aan ons toevertrou word, hetsy ons eie of nie, almal beter weergawes as onsself sou wees.
Elke geslag sou ’n trappie hoër gevorder het.
Elke geslag sou in die geheel ’n beter weergawe van die vorige geslag wees.
Watter wonderlike wêreld sou dit nie uiteindelik wees nie.
Individue het geweldig baie mag.
Sommige ouers stel ’n goeie voorbeeld en probeer hul bes om hul kinders goed groot te maak, maar uiteindelik neem die kind teleurstellende besluite.
Ander ouers probeer nie noodwendig so hard nie en hul kinders word uiteindelik verantwoordelike en stabiele volwassenes.
Jy kan ’n perd tot by die water bring, maar jy kan hom nie maak drink nie.
Uiteindelik streef die meeste ouers daarna om beter weergawes van hulleself agter te laat.
Dankie aan elke ouer wat hierin geslaag het.
Julle gee die wêreld ’n hupstoot in die regte rigting.
