“Hoekom het tannie se diere almal name wat ’n mens kan eet of drink?” het hy ingedagte gevra toe hy die eerste keer kom speel het. Hy was in gr. 1 en baie nuuskierig.
Ek het ’n oomblik lank geskok daaroor nagedink. Smarties, die helderkleurige parkiet. Chomp en Biscuit, die twee honde. Ek het dit nooit besef nie.
“Dit lyk amper asof ons ’n sekere soort probleem het?” het ek gevra terwyl ek hardop lag, en my kop geskud.
Hy het my vraend aangekyk.
“Dis een van ons huisreëls,” het ek plegtig aangekondig.
Hy het dit so aanvaar.
Daardie aand het ek die res van die huisgesin van ons gesprek vertel.
Deur die dekades het ons so goed moontlik by hierdie huisreël probeer hou. Krummel. Milo. Peaches. Nugget.
Diedie is ’n aangenome hond, en ons het hom met sy naam gekry. Doem-Doempies was die uitsondering op die reël.
As volwassenes hoef die kinders nie meer die reël met hul diere na te kom nie. Daar was wel Sucré, wat suiker beteken. Intussen is hul diere Luna en Tiptoe genoem.
Die nuutste toevoeging tot die gesin is ’n klein Biewer, wit met donker kolle hier en daar.
“Onthou om hom iets te noem wat ons kan eet of drink,” het ons seun glimlaggend gesê.
“Waarna lyk hy vir jou?” het ek hom getoets.
“Nougat,” het hy geglimlag.
Welkom, Nougat.
Eindelik vorm unieke huisreëls unieke herinneringe.
Wie weet, dalk word die tradisie iewers voortgesit.
