Wanneer ons aan Bloemfontein dink, dink ons maklik aan strate, geboue en bekende bakens. Tog lê die ware fondasie van ‘n stad op plekke wat geen argitek ooit kan teken nie. Dit lê in karakter, verantwoordelikheid en die bereidheid van gewone mense om elke dag iets beters agter te laat as wat hulle aangetref het.

Die Griekse filosoof Aristoteles het geskryf dat die mens van nature ‘n gemeenskapswese is.

Ons grootste vervulling word nie in afsondering gevind nie, maar in ons verhouding met ander.

‘n Goeie samelewing ontstaan wanneer mense besef dat hul eie welvaart onafskeidbaar is van dié van hul buurman.

Hierdie waarheid speel elke dag in Bloemfontein af.

Dit leef in die onderwyser wat nog ‘n ekstra uur klas aanbied, in die verpleegster wat haar skof met deernis voltooi, in die entrepreneur wat werk skep, in die vrywilliger wat opdaag sonder applous en in die buurman wat sy bure help sonder dat iemand daarvan hoor.

Dit is nie stories wat die hoofopskrifte haal nie, maar dit is juis hierdie mense wat ‘n gemeenskap dra.

Ons leef in ‘n tyd waarin aandag dikwels aan die hardste stemme behoort, maar beskawings word selde deur geraas opgebou.

Hulle word gebou deur mense wat getrou bly aan klein dade van eerlikheid, vriendelikheid en diensbaarheid.

Elke stad dra die karakter van sy inwoners. Wanneer ons kies om met integriteit te leef, word Bloemfontein ‘n beter plek.

Wanneer ons kies om iemand op te help eerder as af te breek, verander die stad saam met ons.

Die vraag is dus nie wat Bloemfontein eendag kan word nie.

Die vraag is wie ons vandag kies om te wees.

Die belangrikste monumente van enige stad is nie van klip gebou nie. Dit is een mens wat elke oggend by die voordeur van sy huis uitstap.