MONTAGU – Die versorging van bejaardes het Anrie Uys se missie in die lewe geword sedert sy in Desember 1998 as bestuurder van Huis Uitvlucht, ’n program van Badisa, aangestel is.
Vandag, 26 jaar later, word sy steeds geïnspireer om meer te doen en beter sorg te bied vir dié wat sy daagliks dien. Hier vertel Anrie haar storie:
Ek het nog altyd daarvan gehou om met mense te werk. My tannie aan my pa se kant het downsindroom gehad, wat my aanvanklik geïnspireer het om met mense te werk wat deur soortgelyke uitdagings in die gesig gestaar word. In 1986 is alzheimers by my pa gediagnoseer, en deur daardie ervaring het ek begrip gekry vir die probleme wat gesinne in die gesig staar terwyl hulle vir geliefdes met demensie sorg.
My loopbaan het egter in ’n ander rigting gegaan, en ek het ’n huishoudkunde-onderwyseres geword en later die hoof van huishouding by die Montagu Springs Resort-hotel. My ma was ’n matrone in ’n ouetehuis vir ’n paar jaar en dit het gelyk of sy haar werk geniet het. Toe die pos by Huis Uitvlucht beskikbaar raak, het ek aansoek gedoen. Ek is op 1 Desember 1998 aangestel, en ek het nog nooit teruggekyk nie.
Dankbaarheid inspireer my om elke dag meer te doen en beter te doen. Die lonendste deel van my werk is om die dankbaarheid van die inwoners te sien, selfs vir die kleinste daad van goedhartigheid. Ek doen my bes om ’n gelukkige atmosfeer en waardige sorg te skep vir die bejaardes vir wie Huis Uitvlucht hul laaste aardse blyplek is. Ek is gelukkig om deur bekwame personeel en vrywilligers bygestaan te word, wat my help om dit moontlik te maak.
Oor die jare het my rol al hoe meer gefokus geraak op administrasie, aangesien baie protokol en vereistes in die bejaardesorgsektor bestaan. Alles moet vandag blykbaar vinniger gebeur. Ek wens ek kon meer tyd saam met die inwoners deurbring, met hulle gesels en meer doen om hul geluk en welsyn te bevorder.
Een van die dringendste uitdagings waardeur bejaardes vandag in die gesig gestaar word, is ’n gebrek aan finansiële bronne vir behoorlike sorg. Finansies is ’n kritieke kwessie. Die gaping tussen inkomste en stygende uitgawes verbreed steeds, wat bekostigbare sorg al hoe moeiliker maak. Dit word vererger deur die hoë koste van medikasie, maaltye en toegang tot gesondheidsorg, asook die verslegtende toestande in staatshospitale en -klinieke, wat dikwels die enigste gesondheidsfasiliteite is wat bejaardes kan bekostig.
Ek streef daarna om vriendelikheid en warmte te toon aan almal wat met Huis Uitvlucht verbind is – nie net die inwoners nie. Hierdie voorbeeld skep waardering en bou mettertyd ’n dieper gevoel van gemeenskap en behoort onder die inwoners. Verhoudingsbou is ook deurslaggewend; deur jou optrede moet mense weet jy wil opreg met hulle verbind. Ek glo in gee, nie verkoop nie. Wanneer ons ruim skenkings ontvang, deel ek dit met ander programme, soos die Springroses-dienssentrum in Montagu, die Johenco-inrigting in Sutherland, Lingelihle Ouetehuis in Zolani en Huis PJ Strauss in Ceres.
’n Jong man, omtrent 20 of 21 jaar oud, is op 13 September 2002 in ’n motorfietsongeluk ernstig beseer. Ondanks die erns van sy beserings het hy oorleef en, omdat ons destyds steeds “gestremde” individue kon toelaat, is hy na ons versorgingskamer gebring.
Aanvanklik kon hy net sy kop en tone beweeg. Hy het met sy toon ’n klok gedruk wanneer hy hulp nodig gehad het. Deur die toegewyde en geduldige sorg van ons personeel, vrywilligers en ’n fisioterapeut het die jongman stadigaan verbeter. Mettertyd het sy toestand so verbeter dat hy die huis kon verlaat en by sy ouers gaan woon. Vandag kan hy weer loop en werk hy as deel van die sekuriteitspan by ’n plaaslike fabriek. Hy is ’n lewende bewys van God se genade en die krag van menslike deursettingsvermoë.
By Huis Uitvlucht is ons leuse: “Ons reik uit en gee om met liefde.” Ons streef daarna om almal gelyk te behandel, met vriendelikheid en respek, terwyl ons ook die poging aanwend om elke inwoner vanuit hul eie unieke perspektief te verstaan. Wat die personeel betref, doen ek my bes om altyd beskikbaar te wees, sodat hulle ondersteun en vertrou voel, ongeag wat die situasie is. Ons het ook gratis, vrywillige beradingsdienste ingestel vir personeel sowel as inwoners om na hul emosionele en geestelike welsyn om te sien.
Ons het danksy ruim skenkings wat ons ontvang het, eers een, en later ’n tweede minibus aangeskaf om inwoners en personeel te vervoer wanneer nodig. Ons het die ou personeelkwartiere in woonstelle omgeskep, wat ons in staat gestel het om meer inwoners te huisves. Ons het ook die badkamers opgeknap deur baddens met doelgeboude storte te vervang om dit vir die personeel makliker te maak om inwoners te help. Ons het onlangs twee lewensreg-eenhede gebou om die verskeidenheid verblyfopsies wat ons bied, uit te brei, en ’n nuwe, doelgeboude demensie-eenheid is ’n paar maande gelede voltooi.
Natuurlik kom al hierdie vooruitgang teen ’n koste, en ons kan nie bloot die inwoners se fooie verhoog om dit te dek nie. Gelukkig het ons ’n doeltreffende geldinsamelingstelsel wat gedryf word deur toegewyde vrywilligers wat passievol is om Huis Uitvlucht ’n beter plek te maak.
Die gemeenskap erken ons deursigtigheid en verantwoordelike gebruik van skenkings, wat dit al hoe makliker maak om hul ondersteuning te kry. Die bejaarde bevolking groei vinnig, wat beteken dat die vraag na bejaardesorg sal aanhou styg. Die ware uitdaging is egter om te verseker dat hierdie sorg kostedoeltreffend en bekostigbaar bly, en ek is daartoe verbind om dit te bereik.
Ons is gelukkig om deel te wees van ’n sterk, ondersteunende organisasie soos Badisa wat die leiding neem. Saam sal ons die voortdurende uitdagings met vasberadenheid aanpak, en natuurlik, met groot glimlagte op ons gesigte!
