Dit is nie gereeld dat vroue die geleentheid kry om af te skakel van die verantwoordelikhede wat op hulle geplaas word nie.
’n Groep vroue van Hanover Park, Steenberg, Bonteheuwel en die breër Mitchells Plain-omgewing het ’n wegbreekgeleentheid gehad om die bande van susterskap te bou.
Die 60 vroue is van Dinsdag 6 tot Vrydag 9 Augustus deur die Tafelsig-gebaseerde organisasie Broken Crayons Still Colour by die Blue Waters-oord in Strandfontein gehuisves, en is die geleentheid gebied om weg te breek van hul huishoudings, bekommernisse en verantwoordelikhede in ’n poging om vroue te genees en te herstel.
Die organisasie se stigter, Ursula Peters, sê terwyl hulle die uitnodiging gerig het aan hul eie “gebroke vroue” wat aan hul programme deelneem, het hulle ook die woord deur verskeie kanale versprei dat enigiemand wat voel hulle kan hierby baatvind, gratis kan aansluit.
“So baie van ons vroue sit daagliks in die huis, en hulle sit met uitdagings. En soms voel ons genoeg is genoeg, maar ons kan niks daaraan doen nie; ons kan nêrens heen gaan nie, ons sit net met ons uitdagings; ons sit met die misbruik, en ons voel ons wil opgee,” sê Peters.
Ontspanne
“Die vroue voel so ontspanne, want hulle kan sonder die mishandeling sit, sonder die ‘mamma, mamma, mamma.’ Hulle kan ten volle ontspan. Hulle kan selfs hul harte uitstort.”
Peters sê met die vroue wat heeltemal op hul gemak gevoel het, kon hulle vir mekaar oopmaak.
“Soms as vroue dink ons ons is alleen. Ons is net daar om skoon te maak en te kook en vir die kinders te sorg. Ons verduur die mishandeling; ons voel daar is geen uitweg nie. Ons trek nie eens meer aan nie; of stort of borsel ons hare nie. Ons voel vasgekeer. Hier het die vroue hul stories vertel en kon hulle met mekaar vereenselwig. Hulle kon sien hulle was nie alleen nie,” sê Peters.
Sy voeg by dat ’n vrou deur die besprekings van generasie-mishandeling ook besef het dat sy die siklus met haar kinders laat voortduur.
“Sy het vir my gesê toe ek gepraat het, het ek met haar gepraat. Sy sê sy het vir haar eie seun gesê sy vererg haar vir hom, ’n 15-jarige seun. Maar ná ons bespreking, gaan sy terug om vergifnis te vra,” sê Peters. “Ons het vanoggend hier ’n vrou gehad wat gehuil en gesê het sy wil nie meer lewe nie, want sy sien nie die doel daarvan nie. Niemand sien haar nie; niemand het tyd nie en niemand is lief vir haar nie.”
Die openingsprogram het ’n geleentheid genaamd “grasieus gebroke” op die eerste aand ingesluit, gevolg deur ’n modelkompetisie op die tweede dag en ’n winterbal op die derde aand, waar ’n beroep op vroue gedoen is om in skakerings van blou en wit aan te trek vir die geleentheid.
Die modelkompetisie is deur ’n verrassingsgas, die musikant Vicky Sampson, beoordeel.
“Ek is ’n vrou en ek weet hoe belangrik dit is om vroue op mekaar te laat steun. Ek het vroue deur my lewe gehad – insluitend my ma en my tantes – wat daar was vir my en mekaar,” sê sy.
“Ons het so ’n groot werk om te doen – nie net as moeders, dogters en susters nie, maar as leiers, sakevroue en visioenêre. Ek glo in wat hierdie organisasie doen om dit te bevorder.”
Peters sê hulle het gekies om die modelkompetisie aan te bied om die vroue aan te moedig om elke dag uit die negatiewe omstandighede weg te breek.
“Vroue voel nie meer waardig nie. Vroue voel dat hulle net hier is vir ’n werk, ’n daaglikse werk, om skoon te maak, na die kinders om te sien, te kyk na die wasgoed, en daar gaan ons. Elke dag net oor en oor. So deur hierdie modelkompetisie moedig ons vroue aan, ons motiveer hulle dat hulle mooi is, hulle het ’n doel in die lewe as ’n individu, nie as ’n moeder nie, nie as ’n vrou nie, maar as ’n individu.”
Maureen Maarman, wat ses jaar gelede ’n beroerte gehad het, was een van die deelnemers aan die modelkompetisie.
Steeds met beperkte gebruik van haar linkerbeen en arm, sê sy sy wou vir mense wys dat sy ondanks haar toestand steeds kan aantrek en opdaag.
“Die week en program was regtig só goed. Ek is so opgewonde oor hierdie modelkompetisie. Dit laat my goed voel. Al is ek in hierdie toestand, laat dit my baie goed voel. Die proses om vandag ’n mooi rok aan te trek en die hare en die grimering is vir my buite die norm, maar ek is so geseënd en so bly ek is hier,” sê sy.
Nie jammer voel vir hulself nie
Met die gebruik van ’n kruk, in ’n glinsterende blou rok, met haar eie stilis en grimeerkunstenaar, het dit vir ander gewys dat hulle kan opstaan en nie jammer voel vir hulself nie, sê sy.
Nasheefah Roman, een van vier vroue van die Kapteinsklip- informele nedersetting in Tafelsig, sê sy het deelgeneem om almal te wys dat hulle meer as net van ’n “plakkerkamp” is.
“ ’n Plakkerskamp, dit is hoe mense dit sien. Ek wou wys dat net omdat ons op ’n veld woon, beteken dit nie dat ons soos die veld lyk nie. Miskien tree sommige mense so op, maar ons het potensiaal,” sê sy.
Dit was hul derde kamp, maar Peters sê hulle hoop om ’n manskamp in die toekoms aan te bied.
