Willem Myburgh, die passievolle vlieënier van Gordonsbaai wat byna drie weke gelede in ’n vliegongeluk buite Robertson dood is, is die afgelope naweek finaal gegroet.

Die 66-jarige ongelukslagoffer se lewe is tydens ’n gedenkdiens, wat Saterdag (16 September) by die New Generation kerk in die Somerset-Wes-sakepark gehou is, gevier.

Myburgh is dood toe sy ligte vliegtuig Dinsdag 29 Augustus op ’n plaas buite Robertson neergestort het (“Afgetredene sterf toe vliegtuig val,” DistriksPos & Helderberg Gazette, 6 September).

Dié Helderberger was ’n ervare vlieënier wat dekades lank as vliegtuigtegnikus gewerk en ná sy aftrede voortgegaan het om sy passie vir vlieg as ’n stokperdjie uit te leef.

Talle roubeklaers is Saterdagoggend hartlik verwelkom by die “hartseer viering” van ’n geliefde vriend, eggenoot, pa, oupa, broer, oom, mentor en iemand wat vir baie mense baie dinge beteken het.

“Dit is inderdaad ’n hartseer viering, spesifiek omdat Willem uit hierdie lewe bevorder is tot die glorie van die volgende en in die teenwoordigheid van sy Maker, vir wie hy baie lief was. En soveel as wat ons net nie kan indink hoe die volgende lewe enigiets soos of beter as hierdie lewe kan wees nie – ek belowe jou, dit is, en hy ervaar dit nou.

“En so vier ons ’n lewe wat goed geleef is, maar ons kom ook en vier ’n toekoms met hoop. Maar dit is ook ’n hartseer viering, want ons het tyd verloor saam met iemand ??wat vir ons baie dierbaar was. Ons bedroef ons verlies soos gepas is; ons huil en ons harte is seer omdat dit iemand was wat vir so baie van ons, en nie die minste van die hele familie, baie beteken het nie. En daarom is dit gepas om te kom en treur en hartseer te wees en in rou te gaan – maar, ons doen dit nie sonder hoop nie,” het pastoor Stef Kramer met inleiding tot die diens, wat regstreeks op sosiale media uitgesaai is, gesê.

‘Soos Jonathan Livingstone Seagull’

Die hartverwarmende verwelkoming is gevolg deur ’n openingsgebed en lofsang wat deur Myburgh se skoonseun, Peter Jones op die kitaar, en Roedolf Nortier op die klavier gelei is.

Die huldeblyke het afgeskop met Kramer wat ’n paar kosbare herinneringe van Myburgh gedeel het. “Willem was ’n integrale deel van die gemeenskap, waarvoor hy gebedsbyeenkomste bygewoon en uit liefde gedien het. Daar was dikwels tye waar hy op ’n Sondagoggend uit die parkeerterrein diens gedoen het, motors gehelp het om in te kom en wat oor die algemeen sou gebeur, is dat ouens hier sou inkom vir die res van die vergadering. Maar op ’n pragtige dag sou hy sê ‘Cheers, ek is op pad na die vliegklub; die weer is te perfek om vandag ’n vlug te mis’. En ‘ek is mal hieroor; net hoe passievol en lojaal en mooi dit is, want ek is hier, maar dit is die dag wat die Here gemaak het en ek gaan dit geniet.’ Ek dink daar is iets wat almal hieruit kan leer.

“Ek weet vir my, wanneer ek uitgaan en in die berge hardloop, is dít wanneer ek ongelooflik naby aan God voel en dit is amper soos ’n gevoel van aanbidding vir my. En ek sê ‘Sjoe, God, jy is amazing’ – dit in die buitelewe, God se skepping, en nie in ’n gebou tussen vier mure nie,” het Kramer gedeel.

Benewens die bewonderenswaardige vaardigheid om ander te bemoedig en sy lig as gebedsdraer te skyn, het Kramer Myburgh verder ook geprys vir sy gewilligheid om in tye van nood ’n helpende hand te verleen en het melding gemaak aan sy merkwaardige bydrae toe die kerkgebou in depot waar daar kospakkies vir verspreiding aan behoeftiges tydens die pandemie opgemaak is.

Sy goeie vriend Louie Foord het sy medelye uitgespreek teenoor die familie, saam met wie hy al ’n lang pad stap, en dit as ’n voorreg beklemtoon om Willem as ’n vriend, broer, gebedsmaat en vertroueling te kon ken. Foord het voorts gedeel wanneer hy aan Myburgh dink, dink hy aan Jonathan Livingstone Seagull, wat besef het dat hy, soos seemeeue, bedoel is om te vlieg, en nie om net te eet en rond te skrap nie. “So was hy – anders as die res; elke dag vroeg in lug om die maksimum van sy vaardighede te toets. En dis wat ek dink Willem met sy lewe gedoen het, as ek so na al die foto’s kyk. Dit was werklik ’n goeie lewe. Of dit nou onder in die see, of bo in die lug was. Hy het dit net probeer indrink, want dit was lekker vir hom om te lewe. Maar soos Jonathan seker kan getuig, verg dít dissipline, akkuraatheid en om in die oomblik te wees. En dis wat Willem vir my beteken het, veral as ’n gebedsmaat en vriend,” het hy gesê.

“En ek dink Dinsdag twee weke gelede was hy in the moment. Toe Jesus gesê het, ‘Kom hierheen, ons het jou nodig’.”

Hugo Lombard het die vlieggemeenskap verteenwoordig en Willem as mentor vereer en ook die hoof- en enigste rede waarom hy self sy vlieglisensie verwerf het. Hy het sy verlies vergelyk met ’n kalanderboom wat afgekap is en Willem se verhaal vergelyk met dié in die gewilde Neil Diamond-treffer I am… I said. “Om ’n stuurkajuit met Willem tydens baie vlugavonture te deel, was meer as net vlieg – dit was altyd ’n leerervaring, wat grense binne die veiligheidsperke verskuif het,” het hy gesê.

Lombard het sy huldeblyk afgesluit met ’n vertaalde weergawe van ’n gepaste gedig waarmee hy hul verhouding as medevlieëniers beskryf en ’n aanhaling deur Leonardo da Vinci, wat tipies Willem is: “Once you have tasted flight, you will forever walk the earth with your eyes turned skyward, for there you have been and there you will long to return.”

Jonathan Slade, wat ’n vlieginstrukteur by die Stellenbosch-vliegklub was, waar hy Willem in 2010 ontmoet het toe hy met sy vliegopleiding begin en vir sy eerste paar lesse saam met hom gevlieg het, het gesê. “Wat ’n gemene draad is, binne ’n paar minute nadat jy met Willem gepraat het, word ’n vriendskap gemaak, en hierdie vriendskap bly. Willem het baie in sy familie en vriende belê en in elke passie wat hy gehad het, wat ’n nogal uitgebreide lys maak.

“Willem, wat ’n ongelooflike passie gehad het vir enigiets rakende vlieg of vliegtuie en ’n onversadigbare dors na kennis, het onlangs sy tyd aangebied om by die plaaslike vliegklub in die kantoor te werk, en hy was geweldig gewild onder die instrukteurs en studente. Hy het ’n ongelooflike nederigheid gehad, was ongelooflik respekvol teenoor enigiemand wat hy teëkom en het ’n ongelooflike groot belangstelling in my gehad – soos hy met almal gedoen het. Hy was daar. Ek wil graag sy familie bedank dat hulle hom met ons gedeel het. Vaarwel aan jou, liewe vriend, in blou lug en winde, totdat die afskakel-kontrolelys voltooi is.”

Willem se suster, Engela Pretorius, het haar broer beskryf as die held wat haar deur haar grootwordjare gesien het en gesê hulle het as volwassenes ’n spesiale emosionele en geestelike verband gekoester. Volgens sy geliefde suster het hy meer as een lewe in sy 66 jaar gepak en baie dinge gelyktydig gedoen. Hy het sy familie liefgehad, was vriendelik met mense en ’n gelowige wat sy, insluitend ander naasbestaandes, dikwels as mentor geraadpleeg het. “Ek hoop steeds dat hy by die deur gaan instap en sê ‘Wat ’n lekker partytjie! Wie het dit gereël; al my geliefdes en vriende is hier; dis great!’ Maar, in die geval wat dit nie gebeur nie, vind ek troos in die wete dat ek hom eendag weer sal sien.”

Kramer het in sy gewyde boodskap diegene, wat hul rug op geloof gedraai het – moontlik weens die optrede van die kerk en die wangedrag van Christene wat self-regverdig optree – aangespoor om, soos Willem, ’n ware, liefdevolle verhouding met God te kweek deur gebed, die ewige gemeenskap met die Vader en die mees konkrete manier om ’n tuiste in God te maak.

Willem se dogter, Esther Jones, het die bedankings namens die familie gedoen en veral hul dankbaarheid uitgespreek aan roubeklaers vir hul teenwoordigheid wat hulle opnuut laat besef het net hoeveel invloed hul pa op ander se lewe gehad het.