Die Boland bibber behoorlik sedert Sondag (7 Julie) toe kouefronte die gebied met reën, wind en sneeu begin peper het.
Maar, soos die spreekwoord lui – hoe meer dinge verander, hoe meer bly dit dieselfde. Op ’n paar dae na – presies 114 jaar gelede, op Maandag 24 Augustus 1914 – het die strate van die Paarl dik onder die sneeu gelê. Dit was toe – en is steeds – ’n baie seldsame verskynsel. Trouens, daar is geen ander rekord in die dorp se geskiedenis van sneeu wat in sy strate val nie.
Volgens rekords het dit omstreeks 10:30 die oggend begin sneeu en ’n uur en ’n half lank aangehou.
Die volgende ooggetuieverslag het vier dae later, op 29 Augustus 1914, in die Paarl Post verskyn (oorspronklik geskryf in Afrikaans-Nederlands):
Sneeu op die Paarl: ’n Wonderlike verskynsel
“Niemand (nie eens ons grootouers nie) het nog ooit in die Paarl gesien wat ons verlede Maandag beleef het, naamlik ’n swaar sneeuval in die dorpie.
“Die vorige dag (Sondag) was daar ligte en deurdringende reën – veral in die aand – en die lug was toe ietwat koud. Die weerglas was nie laag nie – dit was darem, soos ’n mens sou sê, te hoog vir reën en te laag vir mooi weer.
“Maandagoggend was daar ’n ligte reënbui, terwyl die glas “mooi weer” lees, maar dit was baie koud.
“Die water temperatuur was baie koud – 38 grade (Fahrenheit) – so koud as wat dit nog nooit voorheen gevoel het nie.
“Wat is hierdie? Kyk daar!” het mense van alle kante gehoor. Mense het deur die strate gehardloop om ander aan te moedig, en dit was nie lank nie of base, klerke, werkers, onderwysers en studente het buite gestaan ??om hierdie ‘verskynsel’ te bewonder.
“Daar was ’n pouse van twee of drie minute, waartydens dit gelyk het of die sneeuval verby was. Maar nee, die rukwinde het weer begin uitsak, en nou was daar geen druppels reën sigbaar nie. Alles wat afgekom het, was ’n bietjie wit – spierwit – en het so dik geval dat dit moeilik was om iets op ’n afstand van 100 treë te sien. Alles wat op die strate en paaie beweeg het, het ’n bedekking van wit gedra, en later het dames en here, seuns en meisies doelbewus uitgegaan in die straat om die ‘eer’ te hê om op hul koppe, skouers en rug bedek te wees.
“Destyds was die Paarlberg in wit gehul – rotse, bome en woude, alles bedek, sodat hulle amper onsigbaar was.
“Die wingerde op die helling het soos kolossale wit matte gelyk en die rotse het soos sfere van glinsterende kryt gelyk. Gou was die takke van bome in wit bedek en kleiner plante het gebuig onder die gewig van die versteende water. Die sneeu het in slote en riole opgehoop, die dakke (yster en grasdak) het hulself in wit gewys. Voorwaar iets wonderliks ??vir die Paarl.
“Oud en jonk het sneeuballe begin maak, en toe die skoolkinders uitgaan vir hul middagete, was daar ’n algemene “geveg” in die strate. Ander het hulle geniet deur poppe en allerhande figure uit die sneeu te maak. Die sneeuval het voortgeduur totdat die omgewing ’n skouspel aangebied het soos nog nooit in die Paarl gesien is nie.
“Nadat die sneeu vir sowat ’n uur en ’n half geval het, het ligte reën gekom, wat die wit dakke en bome in ’n relatief kort tyd hul vorige voorkoms gegee het. Die Paarlberg het egter vir ’n geruime tyd met ’n wit laken bedek gebly en in Drakenstein Berge was hulle tot aan die voet in wit versier.
“By Wellington moes die sneeuval swaar gewees het, te oordeel aan die dikte en omvang van die sneeu op die berge daar naby. Ons hoor dat by Franschhoek die studente almal toestemming gekry het om hul klasse te verlaat om die skouspel van sneeuval in hierdie warm streke te bewonder.”
