Toe Sh\u00e9ri klein was, vertel Susette, het ‘n pediater wat betrokke was by die stimulering van kinders met spesiale behoeftes,\u00a0 die gebrek aan insig in Downsindroom en die negatiewe denke van sy tyd gedeel. \u201cEk was nooit kwaad daaroor nie, eerder soms moedeloos en bang. Hy het vir my ges\u00ea hy glo nie dat kinders met Downsindroom in enige opsig gehelp kan word om werklik betekenisvolle vordering te maak nie. Ondervinding het hom geleer dat eet di\u00e9 kinders se grootste plesier is. Hulle kan eenvoudig nie gen\u00f3\u00e9g eet nie.<\/p>\n
\u201cHierdie eet-storie het my gehinder. Oor my dooie liggaam sou ons dogtertjie se grootste lewensvreugde \u00e9\u00e9t wees. Die lewe is meer as die kos wat \u2019n mens eet. En sekerlik geld dit ook vir kinders met Downsindroom of enige ander vorm van gestremdheid.\u201d<\/p>\n
Susette het haar eie benadering gevolg, en in Sh\u00e9ri: nes ek is<\/em> skryf Sh\u00e9ri s\u00f3 hieroor:<\/p>\n \u201cMy ma beteken die w\u00eareld vir my en sy is \u2013 soort van \u2013 geduldig, regtig liefdevol en altyd ondersteunend. Sy druk my glad nie en alles wat ek regkry, is vir haar \u2019n bonus. Wanneer ek sukkel met my gewig, is sy vreeslik streng en dan vat sy my afstandbeheer van my TV weg sodat ek nie my stories kan kyk of opneem wanneer ek verkeerd eet nie. Ek weet sy doen dit met die grootste liefde omdat sy my wil help. Wanneer ek self besluit ek wil reg eet, is my ma trots op my. So, as iemand \u2019n kind met Downsindroom het, moet daai ma nie vir die kind jammer kry en hom toelaat om verkeerd te eet nie. Sy moet die kind leer om die regte kos te kies, al is sy nie by nie.<\/p>\n \u201cMy ma is baie besorg oor my gesondheid en my gewig, en ook my voorkoms. Vandat ek kan onthou, het sy my altyd gehelp om mooi te kyk wat ek eet en om gesond te lewe. Ek mag ook nie sommer met vuil hare geloop het nie. Omdat eet vir my baie lekker is en ek baie kort is, word ek maklik vet. Toe my pa nog gelewe het, was hy ook baie besorg oor my gewig. Hy het vir my ges\u00ea sodra ek 47 kilogram weeg, sal hy vir my my eie TV koop. Ek weet eintlik ek moet gesond eet, nie net om \u2019n TV te kry of ter wille van my ma of pa nie.<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n \u201cEk weeg vandag baie minder as die 47 kilogram waarvoor ek in my pa se tyd gemik het, en dis baie lekker. Ek kan self sien dat ek baie mooier lyk. Ek is gelukkig nogal gaande oor gesonde kos. Ek eet amper glad nie koolhidrate soos mielies, aartappels, pasta, pizza, beskuit, brood en koekies nie. Ek vermy ook suikers soos sjokolade, koek, lekkers en ook fudge, waarvoor ek baie lief is. Ek eet meer prote\u00efene en vrugte, slaai en groente. Ek eet graag \u2019n bietjie vleis, eiers, biltong, klein kasies, Woolworths se Slimmers Choice Chips, dieetjellie, geblikte sampioene en aspersies. Ek geniet die prote\u00efene, maar ek moet nie te veel daarvan eet nie, want dan maak dit regtig ook vet. Saans eet ek my eie nagereg soos dieet-marshmallows<\/em>, -lekkers en -koekies.<\/p>\n \u201cEet bly \u2019n stryd vir my. Wanneer ek in die oggend op die skaal klim en ek het gewig opgetel, voel ek glad nie goed oor myself nie. Eintlik voel ek dan net stupid<\/em>. Wanneer selfs vreemde mense vir my s\u00ea dat ek mooi en maer lyk, voel ek goed oor myself. Ek weet ook dat ek nie in my klere pas as ek gewig optel nie en dan gaan mense vir mekaar s\u00ea daar loop slonsige Sannie.<\/p>\n \u201cHoekom ek so sukkel om van die kos af weg te bly, weet ek glad nie. Ek drink elke dag vyf tot ses botteltjies water. Ek vra elke aand en deur die dag vir die Here om my te help. Ek wil graag mooi lyk vir myself, en dis vir my vreeslik sleg as ek en my ma oor my gewig baklei. Wanneer ek skelm eet en gewig optel, voel ek ook regtig lelik vir myself. Wanneer ek aanhou skelm eet, voel ek of ek die hele dag in \u2019n gat is waaruit ander mense my nie kan help nie. Net ek kan myself daar uitkry.\u201d<\/p>\n <\/p>\n Sh\u00e8ri is die enigste mens ter w\u00eareld met Downsindroom wat \u2019n tersi\u00eare onderwysdiploma (in Educare) verwerf het sonder spesiale bystand of vergunnings. Sy werk as \u2019n onderwysassistent by \u2019n pre-prim\u00eare skool vir leerders met spesiale behoeftes in haar geboortestad, Bloemfontein.<\/p>\n \u201cWanneer ek kinders nou as onderwysassistent met skryf en lees help, weet en verstaan ek dat niks vir hulle maklik voel nie. Maar ons hou aan. Ek moet, en hulle moet. Want as \u2019n mens stadig is, moet jy alles insit. Jy moet aanhou en aanhou, totdat mense glo jy het ook \u2019n plek waar jy iets vir ander mense beteken. Jy moet harder werk as ander, en jy mag nie moed verloor nie.<\/p>\n \u201cEk is bly as my kinders iets regkry. Dit maak my bly om hulle te sien lag. Ek is bekommerd as hulle koorsig of siek is. Ek sien partykeer dat van die kinders ongelukkig is. Dan wens ek dat ek en hulle na \u2019n koffiewinkel toe kan gaan en so kan gaan sit en praat soos wat ek en my ma praat as ek ongelukkig is. Nou ja, as ons nie in \u2019n koffiewinkel kan praat nie, praat ek en hulle maar op \u2019n bankie in die skool se tuin. As hulle hartseer is omdat hulle met iets sukkel, s\u00ea ek vir hulle ek verstaan, want ek het ook altyd so gesukkel. Dan sien ek hulle voel beter. As hulle eers weer \u2019n bietjie glimlag, weet ek hulle het weer moed.<\/p>\n \u201cEk en Marisa, my jonger sussie, het saam geleer toe ons op skool was. Sy kon die meeste van die goed regkry. Ek het die meeste van die tyd gesukkel. My ma het my altyd my werk laat herhaal. Dan voel ek soos \u2019n gek omdat ek so sukkel, maar sy het vir my mooi verduidelik dat dit deel van die lewe is om soms te sukkel. Party mense sukkel meer as ander, maar dit maak nie saak nie. Hulle moet steeds hulle bes doen.<\/p>\n \u201cBy die huis, aan ons eie etenstafel, moes ek leer kyk of iemand anders aan tafel iets nodig het: sout, suiker, melk, slaai. Gewone, opgevoede kinders is bedagsaam en gedissiplineerd, het my ma en my pa ges\u00ea.<\/p>\n \u201cEk weet dit is baie goed vir \u2019n kind met Downsindroom om \u2019n ma soos my ma en \u2019n pa soos my pa te h\u00ea. Almal is nie so gelukkig soos ek nie. Sommige ouers dink hulle kind met Downsindroom is \u2019n verlore saak wat niks kan leer nie. Dan word so iemand met Downsindroom baie eensaam, want mense wil nie graag vriende wees met iemand wat nie maniere het of nie sosiaal aanvaarbaar optree nie.<\/p>\n “Sommige kinders met Downsindroom kan baie mooi viool speel. Ek het baie kinders met Downsindroom ontmoet. Baie van hulle kan lees, en van hulle gebruik selfone en werk op hulle laptops<\/em>, nes ek. Hulle het vriende, en Downsindroom is nie meer \u2019n tragedie in hulle gesinne en families nie.\u201d<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n Susette voeg by:<\/p>\n \u201cSh\u00e9ri word moedeloos by die skool wanneer ouers nie hul kinders dissiplineer nie. Ouers moet hul kinders wat ‘anders’ is op presies dieselfde manier as hul ander kinders dissiplineer, met die verskil dat die kind moet verstaan waarom die ouer die kind dissiplineer. Normale kinders mag nie oorneem nie, so ook nie kinders met Downsindroom nie.<\/p>\n “Alle kinders moet na hul ouers se teregwysings luister. Die kinders moet dit van kleins af geleer word. In \u2019n huis moet die ouer se liefdevolle outoriteit geld, anders word die kind onbeheerbaar wanneer hy\/sy grootword. Die w\u00eareld draai nie om \u2019n kind met Downsindroom nie. Hulle moet inpas en aanpas en luister. Hulle kan nie altyd die middelpunt van belangstelling wil wees nie. Dis die ouers se taak om hulle te leer dis nie reg nie. Hul boeties en sussies is net so belangrik soos hulle en die normale kinders van hulle ouderdom moet net soveel aandag van almal kry as die kind met Downsindroom. Daar is \u2019n paar ouers wat oorreageer na die een of ander kant; \u00f2f die kind is hulle alles en die kind word bederf, \u00f2f hulle steek die kind weg. Gelukkig is die meeste ouers oulike, gebalanseerde mense wat hul kinders met gemak grootmaak om sosiaal in te pas.\u201d<\/p>\n \u2019n Besonderse boek<\/strong><\/p>\n Sh\u00e9ri: nes ek is<\/em> deur Sh\u00e9ri Brynard en Colleen Naud\u00e9 (Lux Verbi, 2017, aanbevole prys R210) is by goeie boekwinkels beskikbaar.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" In die artikel \u201cSh\u00e9ri: gelukkig nes sy is\u201d in ons November 2017-uitgawe, praat ons met Sh\u00e9ri Brynard, \u2019n jong Bloemfonteinse vrou met Downsindroom wat merkwaardige prestasies behaal het. Ons het Sh\u00e9ri oor voorkoms, gesond eet en die hantering van \u2018haar\u2019 kinders uitgevra. Deur Mariette Snyman. Foto verskaf<\/p>\n","protected":false},"author":21,"featured_media":84472,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[677,662],"tags":[3434,5302,24339,147,1387],"class_list":["post-84469","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-inspirasie","category-jou-lewe","tag-ons-mense","tag-downsindroom","tag-local-celebs","tag-bekendes","tag-celebs"],"acf":[],"yoast_head":"\n“Oor my dooie liggaam sou ons dogtertjie se grootste lewensvreugde \u00e9\u00e9t wees”<\/strong><\/em><\/h4>\n
Hoe Sh\u00e9ri die kinders in haar klas hanteer<\/h4>\n
“As \u2019n mens stadig is, moet jy alles insit”<\/strong><\/em><\/h4>\n