Sy kyk my leepoog aan. Haar wange rooi van die nag se slaap. "Is dit skool vandag?" Tussen die slaapnewels deur sien ek dit kom. "My magie voel nie so lekker nie. En voel, voel Mamma. My koppie is baie warm. Ek belowe." <\/p>\n
Gebroei, dink ek. Warm gebroei hier waar jy jou elke nag tussen my en jou pa inwurm. En jy belowe te vinnig. Dan kom dit: "Ek wil nie skool toe gaan nie. Ek dink ek voel siek."<\/p>\n
Siek. Ses. En vol streke. Ek gee (te maklik) in. Pajamas, TV, onder \u2019n kombers op die bank parkeer sy. Geplant vir die dag. Mamma sê dis okay so, vir vandag. Siek. Ses. En vol streke.<\/p>\n
Dan, laatoggend kom die vraag: "Gaan julle my huiswerk haal?" Nee. Ek skud my kop. "Nee." Die ontroosbare tranedal vang my onkant. "Ek gaan my werk mis! Ek gaan my werk mis!" Op ses. Regtig? <\/p>\n
Ek bêre die ding in my agterkop. Vergeet nie, maar pak dit vir goeie orde weg iewers in \u2019n koplaai, daar tussen die lysie Kersgeskenke, die beplanning vir Desember se vakansie by die see, die week se onklaar doendinge. <\/p>\n
Dis eers later, as ek hoor van \u2019n pa én later \u2019n vriendin wat vir hul kinders sit en opsommings maak om die las te verlig dat ek die deurmekaar laai in my kop versigtig ooptrek. Hoekom vra \u2019n sesjarige na haar huiswerk, sit \u2019n negejarige op \u2019n Sondag langtand en wroeg deur ses hoofstukke Wetenskap, koes-koes \u2019n elfjarige gang-af sodat sy ma hom nie in die oe kan kyk nie en huil \u2019n agtjarige haarself elke aand aan die slaap? Hoekom brand \u2019n matriekkind haar Wiskunde-boeke na die laaste eksamen met soveel vreugde op Facebook? (Okay, die Wiskunde-ding verstaan ek.)<\/p>\n
Ek wonder. Goedbedoeld, elkeen se omstandighede uniek. Punt is: ek’s te oud om my en ander kinders se konteks met my eie van byna veertig jaar terug te vergelyk. Het myself voorgeneem om nooit te sê “toe ek op skool was” of “in my tyd” nie. Die wêreld is genadiglik \u2019n ander, beter plek. <\/p>\n