Die radiografie-afdeling by Wilgeheuwel is \u2019n aangename verrassing. Daar is vriendelike mense en sagte d\u00e9kor; \u2019n heerlik ontspanne atmosfeer. Die radiografis is min of meer so jonk soos my dogter, vermoed ek, en sy praat die waarheid toe sy vir my s\u00ea dat sy my nie sal seermaak nie. Sy vermy my o\u00eb sorgvuldig n\u00e1 die prosedure en neem my na die sonarkamer. Terwyl ek vir die radioloog l\u00ea en wag in my blou japon, dink ek aan die sonarondersoeke wat ek ondergaan het terwyl ek swanger was met my twee kinders. T\u00f3\u00e9 was daar opgewondenheid en afwagting.<\/p>\n
Die radioloog is flink, ferm, onemosioneel. Hy gaan nie eens tyd mors met \u2019n biopsie nie, lig hy my in nadat hy sy ondersoek voltooi het. Sjirurgie is my voorland. So gou as moontlik.<\/p>\n
Met my mammogram- en sonar resultate in die groot koevert daag ek by my algemene praktisyn se spreekkamer op soos wat hy gevra het. Hy groet skaars. Daar is geen twyfel nie, dit is \u2019n kwaadaardige gewas, is sy woorde toe ek instap. Hy en die radioloog het \u2019n telefoniese gesprek gehad en op grond daarvan is daar vir my \u2019n afspraak gemaak by \u2019n sjirurg vir die volgende dag.<\/p>\n
Miskien is dit my gebrek aan reaksie wat hom verwar<\/strong>. Hy stap om sy lessenaar en kom sit langs my, hou my hand vas.<\/p>\n Toemaar, kanker is lank reeds nie meer \u2019n doodsvonnis nie, s\u00ea hy. En borskanker is die mees behandelbare soort kanker wat daar is. Hy berei my voor op \u2019n moeilike jaar wat voorl\u00ea. Dringend, nou, fronsend. Dit is beslis my gebrek aan reaksie wat hom verwar. Ek sit my ander hand op syne en verseker hom dat alles oukei is. Ek is reg vir die geveg. Ek s\u00ea hoflik nee dankie toe hy aanbied om vir my \u2019n slaapmiddel voor te skryf. Ek weet ek gaan goed slaap. Ek is in goeie hande. God sal nie toelaat dat daar iets oor my pad kom wat ek nie kan hanteer nie. Ek weet nou dat ek een van die dapperes gaan wees aan wie ek my boek opgedra het. Ek ken hulle geheim.<\/p>\n Terug by die huis laat weet ek vir Jaun, my ma en my kinders dat die gewas toe wel kwaadaardig is. Daar is skok. Vrees. Verwarring. Ek huil vir die eerste keer nadat ek met hulle gepraat het. Dit is vir hulle erger as vir my, want hulle is platgeslaan deur die onmag om enige iets te doen om my te help. En ek kan niks doen om hulle te oortuig dat ek regtig oukei is nie. My mense gaan swaarkry<\/strong>.<\/p>\n Jaun werk laat. Ons eet aandete voor die televisie en ek raak in die holte van sy arm aan die slaap. Maar op hierdie aand is dit anders. Daar is \u2019n nuwe soort teerheid en \u2019n nuwe soort intensiteit aan die manier waarop hy my vashou. Ons praat net een keer in die verbygaan oor my afspraak by die sjirurg.<\/p>\n Daardie nag slaap ek soos \u2019n moe\u00eb kind. Ek is veilig gekoester in die arms van my Groot Pa.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Die radiografie-afdeling by Wilgeheuwel is \u2019n aangename verrassing. Daar is vriendelike mense en sagte d\u00e9kor; \u2019n heerlik ontspanne atmosfeer. Die radiografis is min of meer so jonk soos my dogter, vermoed ek, en sy praat die waarheid toe sy vir […]<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":15311,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[682],"tags":[1804,826,1464],"class_list":["post-7988","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blogs","tag-madelein-rust","tag-blog","tag-rooi-rose-blogs"],"acf":[],"yoast_head":"\n