Dis al vir jare so. Min of meer hierdie tyd gebeur minder goeie goed met mense. As ek eerlik is, slegte goed. Slegter goed. Slegste goed. Hoe ouer ek word, hoe kleiner word daardie kringetjie. Hoe meer leer ek: trappe van vergelyking het ook maar net \u2019n begin, \u2019n middel en \u2019n einde. Vat jou net drie trappies ver. Die stellende trap. Die vergrotende trap. Die oortreffende trap. Die begin, die middel, en die einde.<\/p>\n
Dan, skielik, is jou woorde op.<\/p>\n
In een week word die donkerte <\/strong>van bipol\u00eare depressie te veel vir \u2019n vriendin se seun. Op 19 gee hy oor, gun ek hom sy nuwe vlerke en sy ma, pa en broers ewige troos. \u2019n Familievriend se vrou word met die groot K gekonfronteer. Jonger as ek, haar oudste skaars tien. \u2019n Professor trek die sneller; ook hy wou weg. In dieselfde week treur die w\u00eareld oor die driejarige Aylan Kurdi wat saam met my ma, boetie en talle ander verdrink op soek na \u2019n nuwe lewe. Die foto van sy klein lyfie in die branders aan die Turkse kusdorp Bodrum \u2019n noodkreet vir Europa, \u00e9n die res van die w\u00eareld.<\/p>\n Die begin, die middel, en die einde. Dan\u2019s die woorde op.<\/p>\n Ons was sestien toe ek en Hein mekaar die eerste keer ontmoet het. Jonk. Lewenslustig. Stout. Hy was cooler <\/em>as ek, wilder, slimmer, wyser, soms die wysste. Avontuurlustiger. Die avontuurlustigste. Word argitek, gaan Londen toe, bestuur van die w\u00eareld se voorste restaurante. Ons verloor kontak. Twee jaar gelede tel ons die drade een-een op \u2013 steeds in Londen, getroud, pa van drie. Steeds cooler<\/em>, wilder, slimmer, wyser, avontuurlustiger. Die avontuurlustigste.<\/p>\n