Jy en jou gunstelingoefenklere is soos tamatiesous op \u2019n \u201chotdog\u201d \u2013 onafskeidbaar. Maar as jy agterkom jou oefenmaats begin draaie om jou hardloop en die groep verdeel soos die Rooi See voor jou wanneer jy aansluit, moet jy ondersoek instel. Dalk is daai nare reuk in die lug nie \u2019n dooie diertjie in die veld nie, maar jou oefenklere wat stink!<\/p>\n
Ons het dit al almal ondervind: na \u2019n tyd is dit asof sweet immuun raak teen die aanslae van ensiemwaspoeiers en die wasmasjien. Die oomblik wat jy begin sweet, is daar \u2019n geheime reaksie en verander jou oefenklere in biologiese wapens wat geharde soldate met toegeknypte neuse die hasepad sal laat kies.<\/p>\n
Boonop kan goeie oefenklere wat n\u00e9t reg pas \u2019n groot uitgawe wees. Jy kan nog wegkom met \u2019n goedkoper hempie, maar \u2019n goeie oefenbroekie wat na \u2019n halfuur se hardloop steeds jou beste vriend is en nie soos doringdraad al wat sagte vleisie is skaaf nie, is duur.<\/p>\n
Blameer die sintetiese vesels waarvan moderne oefenklere gemaak word, s\u00ea tekstielkenner Adine Gericke van die Universiteit van Stellenbosch. \u201cFunksionele tekstielstowwe het wondere verrig vir oefenklere en klaargespeel met swaar, nat t-hemde van katoen wat aan jou lyf kleef as dit nat word en broekies wat jou lieste skaaf. Nuwerwetse materiale trek sweet van jou vel weg sodat dit makliker kan verdamp en hou jou droog en koel in die warm weer en warmer in die winter. Tog is mikrovesels eintlik net vesels met \u2019n baie klein deursnit en dikwels suiwer poli\u00ebster. Net soos die poli\u00ebster van toendertyd is dit egter ook geneig om reuke op te bou as gevolg van ongewenste mikro-organismes wat tusen die baie fyn vesels bly sit en nie deur gewone was verwyder word nie. Sodra die atleet begin sweet, gebruik hulle die sweet as voedingstof en kan dit onder andere reuke afgee. Dus vind die meeste hardlopers dat daardie item wat netnou nog skoon en vars geruik het, skielik met jou begin \u2018praat\u2019. \u201d<\/p>\n
<\/p>\n