Dis kwart voor vier op \u2019n Donderdagmiddag. Na \u2019n week (en jaar) van balle in die lug hou het ek twee keuses: huis toe \u00f3f kantoor toe. By die huis wag \u2019n onversierde Kersboom, moe\u00eb, warm kinders, \u2019n deurmekaar tuiskantoor, onopgemaakte Kersgeskenke in sakke op die vloer, \u2019n le\u00eb koskas, my kinders se getroue tweede ma, \u00a0\u2019n aupair met ongekende organisasievermo\u00ebns en onuitputlike energievlakke en Bettie-van-die-gastehuis.<\/p>\n
Op kantoor is daar \u2019n dik spanningswolk, hardwerkende kollegas (party brom, ander giggel, een of twee se trane vlak), n\u00f3g \u2019n deurmekaar kantoor en skerms vol e-posse.<\/p>\n
Ek? Ek is nie lus nie. <\/strong><\/p>\n Nie vir die Kersboom, my liewe, moe\u00eb, warm kinders, die deurmekaar tuiskantoor, onopgemaakte Kersgeskenke, \u2019n le\u00eb koskas of geselsies met die hardwerkende ander vroue in my lewe nie. Vir \u2019n oomblik wil ek my getroue, gespanne, giggelende, tranerige kollegas, die e-posse en die streswolk (wat ons self geskep het) ignoreer.<\/p>\n Ek is nie lus nie.<\/p>\n Ek hou verby die kantoor. Straat-af. Draai nie rigting huis toe nie. Stop ook nie by my gunsteling-koffiewinkel op pad nie. Die taai tannie dra stomende koffie in \u2019n blinkskoon koppie aan (ek het mooi gekyk) en bring warm melk. \u201cHier\u2019s net brood, nie koek nie,\u201d s\u00ea sy sonder dat ek vra. \u201cKoffie, net koffie,\u201d s\u00ea ek. Die stemme in my kop eindelik stil. Kwart voor ses vat ek die pad. Die taai tannie ook. Ek met nuwe krag. Sy met \u2019n lagie lipstick op die taai gesig. Huis toe.<\/p>\n Tuis is die kinders klaar gebad, skooltasse op die kombuistafel, skoolklere op die bed, bloedjies rustig en afgekoel voor die TV. My kinders se tweede ma is kos-in-die-hand op pad kamer toe (sy\u2019t iets prakseer, en vir my lyk die koskaste leeg), Bettie is huis toe en die georganiseerde, energieke aupair se lysies l\u00ea netjies op die lessenaar. \u2019n Kollega bel: die kantoor is stil, niemand huil nie, kyk na jou e-posse.<\/p>\n Die skuld dreig-dreig. Die stemme in my kop begin weer fluister. Die foon lui. Ek blaker skuldig my middagsonde uit. Dis stil. Dan: \u201cEk weet. Ek ry soms tot by die naaste petrolstasie en wag dan net \u2019n bietjie voor ek huis toe gaan,\u201d s\u00ea my vriendin. Vanoggend is Bettie-van-die-gastehuis teen half nege nog nie hier nie. Sy skuifel-skuifel huis in: \u201cMy bus was bietjie laat. Of altans, ek het my bus verloor, toe moet ek taxi vat.\u201d Hoe verloor jy jou bus, Bettie? \u201cAg. Ek was te laat,\u201d bieg sy.
\nNee. Ek soek \u2019n stil straat, stop oorkant die pad en koes-koes na die klein koffieplek met die vuil stoep en taai toonbank. Di\u00e9 plek (en sy taaier-as-die-toonbank-tannie) voel soos ek: nie meer lus nie<\/strong>. Daar\u2019s niemand nie. Vandag pas dit my.<\/p>\n
\n\u201cIemand anders wat ek ken ry soms nog \u2019n keer of wat om die blok.\u201d<\/p>\n
\nOns lag. Ek. My kollegas. Die taai tannie. Bettie. Ons is nie een meer lus nie.<\/p>\n