\u201cOu tannies. Die breiwinkel ruik soos ou tannies.\u201d Al meer bewus van sy sintuie, di\u00e9 negejarige seunskind. Hy druk sy neus in die wol. \u201cRuik Mamma, dit ruik soos ou tannies,\u201d kreukel sy seunsgesig. En: \u201cEk hou daarvan.\u201d Vinnig dan: \u201cMoet vir niemand s\u00ea nie.\u201d<\/p>\n
Maar ek\u2019s sy ma. Hy sal my vergewe. Di\u00e9 keer weer.<\/p>\n
Lees ek di\u00e9 week dat ons reuksintuig<\/strong> so om en by agt jaar oud \u2019n plato bereik, en dan afneem hoe ouer ons raak.<\/p>\n Sommige slimmes s\u00ea ons ruik al in vanaf ons twintigs minder skerp, en, soos met baie ander dinge, glo ander dit is alles in jou kop, in jou hart en in jou lyf. In kort: jy ruik so goed, want jy voel so goed.<\/p>\n Navorsing wat verlede jaar gepubliseer is wys dat br\u00eakfis (ja, die spek-en-eiers-soort) Adam se gunsteling-geur is, terwyl Eva die reuk van \u2019n pasgebore baba verkies.<\/p>\n En vir di\u00e9 wat graag die Engelse \u201cwake up and smell the coffee\u201d gebruik: geweet jy\u2019t dalk \u2018n punt beet? Jou reuksintuig staak as jy slaap. Jy k\u00e1n die koffie eers ruik as jy wakker<\/strong> is.<\/p>\n Te bewus van die eise van die ouderdom (deksels tog, hoekom waarsku niemand jou meer ernstig in jou twintigs as jy so min slaap en sleg eet dat jy kort duskant veertig die prys sal betaal nie?) het ek \u2019n nuwe missie. Ek ruik. Al wat mens, ding en dier is.<\/p>\n Want ek kan nog (net-net) vrede maak met \u2019n ekstra kilo of ses, die plooie pla my nie (die ekstra kilo\u2019s help daarvoor) en soms is dit nodig om \u2019n ding of twee nie te hoor nie. Beter nog, om te vergeet is ook nie so sleg nie.<\/p>\n Maar \u00e1l minder ruik?<\/p>\n Want wat kom nou by vars gebakte brood (daai soort wat jy kan ruik tot jy dit sny-vir-sny proe), kaneelpannekoek, die buurman se braaivleisvuur, Coenie se kambro as dit re\u00ebn in die Klein Karoo en die kriewelrige soet van die eerste bloeisels wat kom om die wintergrou weg te hou?<\/p>\n Soos nou.<\/p>\n