{"id":69496,"date":"2017-04-11T05:00:56","date_gmt":"2017-04-11T03:00:56","guid":{"rendered":"http:\/\/novanews.co.za\/rooirose\/?p=69496"},"modified":"2017-04-11T11:30:21","modified_gmt":"2017-04-11T09:30:21","slug":"brain-harmonics-gevallestudie-ons-vyfjarige-se-mamma","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/novanews.co.za\/rooirose\/brain-harmonics-gevallestudie-ons-vyfjarige-se-mamma\/","title":{"rendered":"Brain Harmonics-gevallestudie: ons vyfjarige s\u00ea \u201cMamma\u201d"},"content":{"rendered":"

\u201cKry jou brein in rat\u201d in die Mei 2017-uitgawe van rooi rose<\/em> handel oor Brain Harmonics<\/strong>. Hieronder beskryf Amelia Gibson in September 2014 die rol wat Brain Harmonics gespeel het toe hul vyfjarige seuntjie die eerste keer \u201cMamma\u201d ges\u00ea het:<\/p>\n

Vyf en \u2019n half jaar terug is ons lewendige babaseuntjie gebore.<\/p>\n

Ons het presies geweet hoe ouerskap sou werk. Ons sou hom onvoorwaardelik liefh\u00ea, sy suikerinname beheer, elke dag met hom speel, en deur boeke \u2019n spesiale band met hom vorm.<\/p>\n

Ek het my \u2019n geselserige seuntjie voorgestel \u2013 nes ek en my man, Stanford, kleintyd was – \u2019n klein ontdekker, \u2019n miniatuursamestelling van sy ma en pa. My man het ges\u00ea ek moet ophou om \u2019n lewe vir hom te skep voor hy nog kans gehad het om dit \u2019n jaar lank self te doen! En toe \u2026 het hierdie waarskuwing nie eens ter sprake gekom nie.<\/p>\n

Een dag het my seuntjie doodstil op die bed gel\u00ea. Ek het iets laat val en terwyl hy intens op my fokus, het ek ges\u00ea: \u201cUh oh!\u201d en vir hom geglimlag. Sonder om terug te glimlag, het hy \u201cuh oh!\u201d ge-eggo. Vir my was dit \u2019n uitgemaakte saak dat ek \u2019n geniale seunskind in die huis het. Maar dit was die laaste \u201cwoorde\u201d wat ek jare lank uit sy mond sou hoor. Hy was drie maande oud.<\/p>\n

 <\/p>\n

Dit was die laaste \u201cwoorde\u201d wat ek jare lank uit sy mond sou hoor.<\/em><\/span><\/h4>\n

 <\/p>\n

Voor hy twee was, is ons seun met serebrale gestremdheid en mikrokefalie gediagnoseer. Dis pynlik om aan die trauma van daardie jare terug te dink, omdat ek my kan voorstel dat ander ouers vandag nes ons daardeur gaan \u2013 alleen. Verskeie duur kenners kon ons nie veel meer bied nie as donker, angswekkende voorspellings van ons kind se toekoms. Volgens hulle sou hy die beste vaar in \u2019n tehuis vir mense soos hy.<\/p>\n

\u2019n Sprong na \u2019n paar jaar later bring my by \u2019n “toevallige” kennismaking met Brain Harmonics op die internet. Omdat mikrokefalie \u2019n breintoestand is, lees my oog die woord \u201cbrein\u201d oral raak.<\/p>\n

Ons seun is ge\u00ebvalueer en het met Brain Harmonics-sessies by Lize Maritz begin. Hy het daaraan gewoond begin raak. Was daar enige verbetering, enige verandering? Niks wat ons kon sien nie – maar ons het al geleer om geduldig te wees met ons bondeltjie vreugde. N\u00e1 \u2019n paar sessies het hierdie seuntjie, hierdie wippende, huppelende seuntjie, my egter \u201cMommy\u201d begin noem! Daar is maar min woorde, miskien \u2019n sekere soort traan, wat kan beskryf wat \u2019n ma ervaar wanneer haar seunskind van vyf en \u2019n half daardie woord vir haar s\u00ea. Hy het stadig begin en dit hier en daar gebruik, maar elke keer het dit my ontroer.<\/p>\n

Tuis het die proses om hom van die doeke af te haal egter tot stilstand gekom. By die skool het dit nog voortgegaan en ek veronderstel dit was darem iets, maar die gedagte aan \u2019n twaalfjarige wat doeke dra, was geen plesierige vooruitsig nie.<\/p>\n

Aan die ander kant was daar nou \u2019n meer gefokusde kind in die huis. \u2019n Kalmer kind. \u2019n Groot kontras met die kind wat fisiek nooit vir langer as \u2019n minuut gaan sit het behalwe om na \u2019n DVD te kyk nie. Ons seun was altyd besig om te hardloop, te wip, te spring, te klim, op te skeur, af te breek, te skree, te lag, te strek, te spoeg, te blaas, te gryp \u2026 heeldag lank, elke dag. Dis nie dat hy stout was nie; hy het net soveel kompulsies en afleidings beleef dat dit moeilik was om veel met hom uit te rig.<\/p>\n

<\/h4>\n

Ons het elke dag soos idiote geglimlag. Dit was wonderlik.<\/em><\/span><\/h4>\n

 <\/p>\n

Daarom het ons die kalmer, meer gefokusde kind met ope arms verwelkom. As ons daagliks by hom gesit het om sy huiswerk te doen, het ons mekaar saggies geroep “om te kom kyk wat hy nou kan regkry.\u201d<\/p>\n

Ons het elke dag soos idiote geglimlag. Dit was wonderlik.<\/p>\n

En toe \u2013 onvoorsiens \u2013 het die sessies tot stilstand gekom. Vir vyf sessies in \u2019n ry wou ons seun glad nie deelneem nie. Hy het die proses keer op keer beveg en net toe ek begin wonder of dit die einde was, het Lize, ons wonderlike Lize, ons gehelp om \u201coor die hobbel te kom\u201d, soos sy dit genoem het.<\/p>\n

 <\/p>\n

Verbeterings<\/h4>\n

Hier is \u2019n paar dinge wat verbeter het en sedertdien so gebly het:<\/p>\n