Wanneer mense met jou praat oor jou oudag, praat hulle pensioen en mediese skemas en dies meer, maar niemand praat werklik oor maniere om onafhanklik te lewe vir langer nie. Wat snaaks is, want is dit nie wat mens werklik na strewe nie?<\/p>\n
Ek is nie altyd so gemaklik met die hele ouetehuis<\/strong> ding nie. Dit voel net \u2019n bietjie kunsmatig. Ek weet hulle s\u00ea jy leef redelik onafhanklik en hulp is naby, maar ek weet darem nie. Monitor die mense jou regtig so goed? En waar in die samelewing kry mens net \u2019n hoop oumense bymekaar. Laat die geselskap jou nie oor die muur voel nie? (Dalk is dit die Albertyn-kant wat deurslaan, want ons is altyd stroom-op.)<\/p>\n So beleef ons familie bietjie van \u2019n krisis. Die ouma en oupa leef te lekker op hul eie, maar die familie bly v\u00ear en met die dat hulle die verkeerde kant van die tagtigs betree, wonder ons hoe ons kan verseker daar is hulp wanneer hulle dit nodig kry.<\/p>\n Nare scenarios draai in ons kop: Netnou val hulle en kan hulle nie om hulp roep nie; netnou vergeet hulle die oond aan… so word die spoke net al groter in ons kop.<\/p>\n So kom ons af op Call4Aid, \u2019n klein besigheid met baie gees! Het jy geweet dat jy sensors kan koop wat dinge soos \u2019n bad wat oorloop, \u2019n plaat wat aan gelos word en bedbesetting monitor? Ek het nie. (As daar nou net een was wat kyk dat ek my deure sluit, \u2019n taak wat ek nou maar net nie onder die knie kan kry nie). Die sensors gaan af by \u2019n monitering-plek wat dit 24uur \u2019n dag monitor en dan hulp ontbied indien nodig.<\/p>\n Om \u2019n bestelling te plaas, voel soos om by Kalahari boeke te koop, daar is heeltyd nog ietsie wat jy voel jy net moet h\u00ea. Wie het geweet gemoedsrus is so goedkoop?<\/p>\n So voel ek soos \u2019n heldin, want as jongste besluitnemer\/ betrokkene is dit min dat ek \u2019n meesterplan op die tafel l\u00ea.<\/p>\n