Dis vreemd om te dink dat dit eens op \u2019n tyd maande se beplanning geverg het om \u2019n ander land te besoek. Om nie eers te praat van die eindelose geduld wat reisigers moes gehad het om by hul destinasies uit te kom nie.<\/p>\n
Soms droom ek van so \u2019n tydperk, en stel myself voor ek leef in \u2019n era waar inligting rakende roetes, verblyf en besienswaardighede \u2019n groter uitdaging was om te bekom.<\/p>\n
Terwyl ek lugkastele rondom hierdie tydperk bou, vou ek verbleikte w\u00eareldkaarte oop en teken ek met \u2019n potlood aan presies waar, wat en hoe lank. Dan vaar ek vir weke lank op die oop see, omring deur oneindige blou, terwyl ek reisnota\u2019s en sketse maak oor my langverwagte destinasie. (Beskou my maar as \u2019n romantikus, want so eenvoudig kon dit nie wees nie.) Maar van een ding is ek seker: hoe langer mense wag vir iets om te gebeur, hoe meer waarde heg hulle daaraan.<\/p>\n
Wie sou kon raai dat ons in die nabye toekoms tjoef-tjaf op \u2019n vlug kan klim, en jouself nog op dieselfde dag aan die ander kant van die w\u00eareld bevind.<\/p>\n
Ek wil terugkeer na \u2019n tyd toe mense reis nie as vanselfsprekend aanvaar het nie, en dit as \u2019n geweldige groot voorreg beskou het om van een land na die ander te beweeg. Hoe magical<\/em> is dit nie om een kontinent te verlaat en \u2019n ander een te betree nie? Dit is \u2019n geweldige ervaring!<\/p>\n Alhoewel ek innig dankbaar is vir lae-koste lugrederye, woon-en-werk oorsee, en onbeperkte inligting wat op die internet beskikbaar is, kan ek nie help om \u2019n tikkie irritasie binne my te voel kweek wanneer mense oor reis praat asof dit nog \u2019n dag in die inkopiestrum is nie. Dit is dan die grootste se\u00ebn om \u2019n ander gedeelte van die w\u00eareld te kan sien.<\/p>\n Alhoewel ons w\u00eareld byna in \u2019n oogwink in ‘n global village<\/em> ontaard het, gee dit niemand \u2019n geldige rede om die onderwerp te hanteer asof dit iets is wat \u201calmal deesdae doen\u201d nie. Nee, die meerderheid van die w\u00eareld se populasie het nog nooit, en sal moontlik nooit, die voorreg h\u00ea om ander lande te besoek nie.<\/p>\n Dis waarom afgewaterde frases soos \u201cek het di\u00e9 of d\u00e1\u00e1i stad gedoen<\/em>\u201d my wange \u2019n vurige, rooi gloed gee. Van wanneer af doen<\/em> \u2019n mens \u2019n stad? Asof dit \u2019n aktiwiteit is wat jy in \u2019n oogwink afhandel en kan afmerk op \u2019n lysie. Been there, done that<\/em>.<\/p>\n Ontdek \u2019n mens dan nie \u2019n stad stukkie vir stukkie nie? Jy leer ken \u2019n stad. Jy neem \u2019n stad in. Jy besoek eerste daardie gedeeltes wat jou die naaste aan die hart l\u00ea, en as jy ooit weer die voorreg het, keer jy later terug om n\u00f3g te sien. Dit is nooit, ooit gedane sake nie.<\/p>\n En ekskursies. Met ekskursies word die woorde \u201cding\u201d en \u201cook\u201d deesdae bygelas \u201cHet jy ook die \u201cvulkaan-ding\u201d gedoen? Of die \u201capie-ding\u201d.<\/p>\n Soos my rekeningkunde juffrou op ho\u00ebrskool sou s\u00ea: N\u00e9\u00e9, n\u00e9\u00e9, dubbel n\u00e9\u00e9!<\/p>\n Dit was nie \u2019n ding <\/em>nie en ek het dit nie gedoen<\/em> nie.<\/p>\n Vir my was dit \u2019n onvergeetlike ervaring. Tydens die ekskursie het ek kort-kort gestop, my omgewing bewonder, diep asem gehaal, en \u2019n innige dankbaarheid ervaar dat ek kan lewe en hier kan wees. Ek het gesprekke met mede-reisigers aangeknoop en iets nuut van hulle land, kultuur of taal geleer. Ek het die tyd geneem om nou en dan rustig te gaan sit, en my gevoelens en gedagtes in my reisdagboekie neer te skryf. Ek het my kamera uitgehaal en foto\u2019s geneem van dit wat ek later wil onthou en herleef.<\/p>\n Om my is mense wat in so \u2019n flat spin<\/em> selfoon-foto\u2019s neem, dat hulle nie eers agterkom hulle is op daardie oomblik besig om die hele ervaring totaal en al te mis nie. Maar hulle was \u201cdaar\u201d, en dit is al wat tel. Sodra hulle terugkeer huis toe, word daar vir vriende en familie van die ongelooflike plek vertel, en volgende maand koop di\u00e9 ook lae-koste vliegtuigkaartjies en gaan staan ook daar met hulle selfone, besig om te facebook update<\/em> dat die spoeg spat.<\/p>\n Is dit dan waaroor reis gaan? Net om bewyse te lewer oor waar jy was en wat jy al gesien het? Daarmee wil ek nie geassosieer word nie, want dit is vir my \u2019n swaar pil om te sluk.<\/p>\n Ons behoort eerder reis as \u2019n massiewe voorreg te sien, en daagliks dankbaar te wees vir elke reisgeleentheid wat oor ons pad kom. Dit gaan nie daaroor om \u2019n plek te d\u00f3\u00e9n nie, maar eerder om \u2019n plek met jou hele wese te ervaar.<\/p>\n \u201cWhen you look at life through eyes of gratitude, the world becomes a magical and amazing place.<\/em>\u201d (Jennifer Gayle)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dis vreemd om te dink dat dit eens op \u2019n tyd maande se beplanning geverg het om \u2019n ander land te besoek. Om nie eers te praat van die eindelose geduld wat reisigers moes gehad het om by hul destinasies […]<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":43037,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[682],"tags":[625],"class_list":["post-6149","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blogs","tag-elaine-coetzee"],"acf":[],"yoast_head":"\n