<\/p>\n
Ek kon weer slaap en behoorlik konsentreer. Maar teen middel Februarie was ek weer moeg, ge\u00efrriteerd en aandagafleibaar.<\/p>\n
Facebook het my al hoe meer ge\u00efrriteer: die konstante stroom inligting, maar veral die aggressie, onverdraagsaamheid, selfgesentreerdheid en al die ongevraagde raad. Toe ek sewe jaar tevore by die w\u00eareldwye facebook-klub aangesluit het, was ek \u2019n pas geskeide ma van twee klein kindertjies. Dit was afleiding, \u2019n manier om sosiaal te wees en in ander se lewe te deel in \u2019n tyd waarin ek weer my voete moes vind. Dit was ook \u2019n manier om te weet waaroor mense praat \u2013 \u2019n nuttige bron van idees vir artikels, en \u2019n manier om ingelig te bly oor wat in die w\u00eareld aangaan. (So het ek myself altans oortuig \u2013 eers later het ek besef dit word FOMO genoem: the fear of missing out<\/em> …)<\/p>\n Toe ek by FB aangesluit het, was ek \u2019n betreklik onbekende joernalis, maar namate ek danksy my skryf- en radiowerk bekender geword het, het ek vriendskapsversoeke van al hoe meer mense gekry. Seker 99% van my uiteindelike meer as 2 500 \u201cvriende\u201d op facebook was liewe, dierbare mense met goeie bedoelings en ek het baie pret gehad. Maar tussendeur was daar die fruitcakes (my vriendin Sophia Kapp se kollektiewe benaming vir ongebalanseerdes en wanaangepastes). Hulle was baie uitgesproke en het my aangeval en tereggewys oor alles – van my geloof in God tot my gewig. Ek het hope ongevraagde dieetraad gekry en gratis onge-vraagde terapie deur verskeie kwasi-sielkundiges.<\/p>\n Die groot uitbarsting het ook gekom: die keer toe \u2019n onskuldige opmerking oor my \u201ckids\u201d gelei het tot \u2019n stortvloed kritiek oor hoe ek as \u201copenbare figuur\u201d Afrikaans versaak, hoe ek my morele plig versuim om die taal te alle tye korrek te praat, hoe die taalkrisis \u201cmense soos ek\u201d se skuld is … Meer as drie honderd mense het kommentaar gelewer en al het meer mense my verdedig as gekritiseer, was ek seergemaak en ontnugter. Ek het myself nog nooit as \u201copenbare figuur\u201d gesien nie en wou ek regtig weet wat Sarie van Melville of Koos van Bellville van my (of my kinders, of my lyf, of my politiek) dink?<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n Die volgende dag het twee goed gebeur wat ek nooit sal vergeet nie: ek het \u2019n artikel oor digitale uitbranding gelees, en \u2019n vriend van my ouderdom is onverwags dood. Ek kon nie ophou dink aan hoe graag sy gesin hom sou wou terugh\u00ea nie, en ek het besef hoe baie van my eie lewe, emosies en tyd ek gemors het in \u2019n virtuele w\u00eareld terwyl ek die vlees-en-bloed mense in my lewe dalk onbedoeld en onbewustelik afgeskeep het.<\/p>\n Ek het ook besef dat ek beslis aan digitale uitbranding gely het. Ek het nie net vir my werk my dae aanlyn bestee nie, maar ook op die Internet sosiaal verkeer. Al die tekens was daar: die gebrekkige konsentrasie, moegheid, ge\u00efrriteerdheid, die Weltschmerz wat my telkens wou onderkry wanneer ek lees van al die tragedies, oorlo\u00eb en gerugte van oorlo\u00eb.<\/p>\n Die eerste week het my hande in ledige oomblikke outomaties na my selfoon gesoek om te lees wat op facebook aangaan – seker maar soos iemand wat ophou rook se hande na sigarette begin soek.<\/p>\n Maar ek het vasgebyt, en n\u00e1 \u2019n paar dae was my energievlakke en konsentrasie beter, ek het weer diep en rustig geslaap, en ek het weer met oorgawe (en met my gewone lees-spoed) gelees.<\/p>\n Dis nou 18 maande later, en ek mis facebook glad nie. Ja, ek dink soms aan van my FB-vriende (en het nog kontak met van hulle) maar nee, ek is toe nie eensamer\/minder ingelig\/uit voeling met mense nie. Ek bly op die outydse manier op die hoogte van alles wat ek moet weet: ek lees daaroor (in koerante, tydskrifte en boeke), praat met (regte) mense en luister radio. My Weltschmerz het gewyk, en ek is my ou, positiewe self.<\/p>\n Onlangs het ek Twitter meer aktief begin gebruik, maar baie oordeelkundiger as FB. Ek volg net meningsvormers en nuusbronne, en bly weg van persoonlike interaksie (en deel geen persoonlike inligting of foto\u2019s nie). Ja, die versoeking is steeds daar om te verdwyn in al die inligting en nuttelose afleiding wat in die kuberruim beskikbaar is, maar ek het my les geleer.<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n Dis nie net sosiale media wat ons digitaal uitput nie, maar ook die feit dat ons heeldag op rekenaars werk en deur ons selfone permanent vir almal bereikbaar is.<\/p>\n Levi Felix en sy lewensmaat Brooke Dean is die stigters van Digital Detox \u00ae, \u2019n Amerikaanse organisasie wat daarop fokus om mense te help om die houvas van digitale toestelle op hul lewe te verbreek. Hul leuse en missie is Disconnect to Reconnect\u00ae<\/em>, en deur hul baie gewilde Camp Grounded<\/em>, \u2019n somerkamp vir grootmense, help hulle Amerikaners om presies dit te doen. Niemand mag enige digitale toestelle bring nie, en jy mag glad nie oor jou werk praat of eens jou regte naam noem nie! Die idee is om mense weer te leer om met ander te praat (en regtig te luister en oogkontak te maak sonder om vir jou selfoon te kyk!) en op gewone, outydse maniere te leer ontspan. Buitemuurse aktiwiteite, kampvuurkuiers, dans, saamsing, joga, sterre kyk, swem en meditasie is Felix s\u00ea die doel is nie om jou te leer om sonder digitale toestelle te leef nie \u2013 dit het gekom om te bly en is \u2019n noodsaaklike euwel. Maar jy moet leer om dit te beheer in plaas van andersom.<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n\u2019<\/em>n Reeks gebeure het daartoe gelei dat ek my FB-profiel delete het. Dit was uiters bevrydend, maar ook \u2019n bietjie intimiderend. <\/em><\/h4>\n
Hoekom detoks?<\/strong><\/h4>\n
\n\u2019n paar maniere.<\/p>\n![\"natuur-skootrekenaar-tablet\"](\"https:\/\/novanews.co.za\/rooirose\/wp-content\/uploads\/2016\/10\/Natuur-skootrekenaar-tablet-500x334.jpg\")
<\/p>\n<\/h4>\n
Hier is praktiese raad uit verskillende bronne<\/strong><\/h4>\n
\n