Die raaksien en om die hals val is alles een beweging. Sy\u2019s nog net so mooi, dink ek. Haar blonde hare netjies agter die oor ingevou, naels (haar eie) perfek gemanikuur, uitrusting afgerond. \u201cHoekom is jy so maer?\u201d vra ek daardie vraag wat jy net vra as jy iemand goed ken, jaloers. \u201cKom, dan vertel ek jou van my lewe,\u201d s\u00ea sy en vat die pad sitkamer toe.
\nEn skielik is ek weer dertien en kuier ek en my grootword-vriendin in die sitkamer van haar \u00f3f my ma se huis op Worcester in die Boland. Al sit ons vanaand in die sitkamer van \u2018n Natalse hotel.<\/p>\n
Die groot verskil: jare en kilometres l\u00ea tussen toe en nou. Ons is nie meer dertien nie. Beide net-net oor die veertig, met byna \u2018n dekade tussen die laaste sien en vandag.<\/p>\n
Op 28, toe ek met sterre in die o\u00eb die aardbol platgetrap het, was sy skieilik \u2018n weduwee. Haar jong man sterf in \u2018n ongeluk buite Stellenbosch. En sy? \u2018n Jong weduwee met \u2018n prag-dogtertjie van twee.<\/p>\n
\u201cEk het vir jou iets gebring. Jy bou \u2018n besigheid. Di\u00e9, di\u00e9 is wat ek doen.\u201d \u2018n Skildery met gestapelde teekoppies, self gemaak. En \u2018n pragtige mosa\u00efekte\u00ebl, die skerwe van die rooi blom se blare perfek bymekaar gesit. Vir my. Jy\u2019t iets mooi uit die skerwe van jou lewe gemaak, dink ek. Want waar begin mens as jou drome so jonk aan skerwe spat?
\nHoe sit jy die skerwe weer bymekaar?<\/p>\n
Stukkie vir stukkie.<\/p>\n
Ons praat is di\u00e9 van gister. Sy vertel van oor begin, \u2018n tweede huwelik met \u2018n wonderlike man, ek van laat trou, korporatiewe verlo\u00ebning en kinders grootmaak. Ons giggel oor ou boyfriends, tiener-intriges, die genadeloosheid van die ouderdom, vriendinne se gelukkige \u00e9n ongelukkige keuses, ons ma\u2019s, pa\u2019s en broers. Ons pr\u00e1\u00e1t. Vir vyf ure, onophoudelik.
\nEn dan: \u201cEk voel nou nog sleg dat ek jou soggens so laat wag het.\u201d Sy bloos, rooi vlamme in haar nek. Net soos toe ons dertien was. Ek het dit al vergeet, maar onthou skielik hoe ek winter en somer op my fiets voor haar ouerhuis gesit en wag het. Soms tot \u2018n halfuur v\u00f3\u00f3r sy reg was om in die pad te val skool toe. My hande wintertyd blou van die koue. Dertien. Grootword, sou ons eers later leer, is nie vir sissies nie.<\/p>\n
Die volgende oggend vroeg lui my selfoon. Die kinders moet skool toe, my vierjarige Emma aangetrek as die Slapende Skoonheid. \u201cVra vir Pappa om \u2018n foto van Sussie te neem,\u201d pleit ek by Boetie Le Roux. Die reisende, werkende ma in my skuldig omdat ek nog \u2018n skoolding mis. \u201cDon\u2019t worry Mommy. I\u2019ll take one with my iPad and email it to you. But then I\u2019ll delete it quickly. It\u2019s really gross to have a picture of your sister on your iPad.\u201d My Engelse kind, die een wat my verlede week oor seks uitgevra het.<\/p>\n
Later die oggend kom \u2018n e-pos van sy ouma. \u201cWanneer het di\u00e9 kleinseun van my so groot geword? Praat van seks om kinders te loop maak en is bewus van die skande van \u2018n suster in jou argiewe.\u201d
\nNee Mamma, ek weet nie. Net soos ek nie weet wanneer ek en my skoolvriendin so groot geword het nie.
\nWanneer?<\/p>\n