Sien, ons ma en ouma se derde boek is op die rak (en ja, kyk bietjie, sy\u2019s Mari\u00ebl le Roux, in Augustus rooi rose se Skrywer van die Maand). Ons bars van trots; in die binnekring stuur ek, Pappa en my drie broers en skoonsusters e-posse en koerant- en tydskrifknipsels heen-en-weer om ons opgewondenheid oor Mamma se Klara-boek te deel. Want op 65 bly d\u00edt \u2018n inspirerende storie, di\u00e9 ding dat ons verpleegster-ma nou \u2018n skrywer genoem word. Dis eers by die eerste boekbekendstelling in die skone Stellenbosch wat ek besef wat \u2018n boek aan \u2018n familie- en vriendekring kan doen. Ma se boek. Ons boek.<\/p>\n
Ooms en tannies uit ons verlede, ons grootmaak-ma Evelina se kinders en kleinkinders, mede-verpleegsters uit ons kindertyd, vriende, vriendinne en nuuskieriges. Gesigte en stemme doen moeite om in di\u00e9 storie te deel. \u2018n Boek trek ons lewe bymekaar. \u2018n Boek gee Ma se drome vlerke. \u2018n Boek laat ons dink oor d\u00edt wat ons met ons lewe doen. Laat my dink.
\nAl ooit gewonder of jy te oud is om iets nuuts te leer? Dalk is dit daardie middeljare-ding (ja, ek\u2019s ook anderkant veertig)? Dalk Ma se Klara-boek? Ek wonder.<\/p>\n
Is dit te laat om medies te gaan swot, vra ek die week op Facebook.<\/p>\n
\u201cJa.\u201d Kort-en-kragtig antwoord my jongste broer. \u201cDis nooit te laat nie,\u201d s\u00ea KykNet-Kokkedoor-vriendin Marinda Engelbrecht. \u201cMar\u00ed, Mar\u00ed, Mar\u00ed . . . dan kan ek onderwys doen, my droom,\u201d kom dit van Dale-wat-my-so-goed-ken. \u201cNeeeeee, asseblief nie, dan sien ons jou nooit nie,\u201d s\u00ea skoolmaat Tricia, my gewete. \u201cJou werksure is reeds lank genoeg,\u201d praat my universiteits-kamermaat An\u00e9ne.<\/p>\n
Ek wonder t\u00f3g. Elkeen het sy eie storie. Maar met soveel geleenthede daar buite, hoe kies jy die regte hoofstuk op die regte tyd? Hoe gebruik jy een lewe op? Sinvol op? Hoe lees daardie storie? Hoe kies skoolverlaters deesdae?<\/p>\n
Die vrae bly draal in my kop toe ek by die koffiewinkel instap. Ek is kriewelrig, dolgelukkig in my werk, maar op soek na \u2018n nuwe uitdaging. Altyd op soek na nog iets om te doen, nog iets om my lewe vol(ler) te maak. Sommer-net kriewelrig.<\/p>\n
Daar, op die swartbord teen die muur staan dit, in skoolbordkryt-sentiment:
\n\u201cLive as if you were to die tomorrow. Learn as if you were to live forever.\u201d Ja, Mahatma Gandhi, dink ek. Vandag praat jy met my.\u00a0 Ek dink weer aan Klara, \u2018n boek oor die vreemde draaie wat die lewe soms met jou gooi. En hoe gelukkig ons wat keuses het is.\u00a0 Ook: hoe heerlik dit is om die stories van hierdie keuses met ander te deel. Ooms, tannies, grootmaak-ma\u2019s, kinders, kleinkinders, vriende, vriendinne en nuuskieriges. Elkeen het sy eie storie, d\u00edt hou ons lewe bymekaar.<\/p>\n
So, wat dink jy, is dit te laat om medies te gaan swot?<\/p>\n
Tot volgende week,<\/p>\n