Daar\u2019s dae dat ek my verbeel ek loop op \u2019n balanseerbalk. Een van daardie houtgedoentes waaroor jy voetjie-vir-voetjie moet skuifel. Ek punt my tone, dink oor elke tree en voel hoe die sweet op my voorkop uitslaan. Ek weet: net een skewe trappie, te veel gewig op die een voet en ek land op die vloer.<\/p>\n
Hierdie was so \u2019n week.<\/p>\n
So bevind ek my op Kathu, daar waar jy die hart van die Kalahari kan hoor en waar die grond se kleur en di\u00e9 van sy sonsondergange dieselfde rooi skynsel het. Die dorp bars uit sy nate. Blyplek is skaars en werk volop vir di\u00e9 wat bereid is om skouer-aan-die-wiel te sit. Daar\u2019s nuwe winkels om elke hoek en draai; die ekonomie groei.<\/p>\n
\u201cWat hier gebeur is dalk goed, maar of dit vir my menswees goed is? Ek weet nie.\u201d<\/p>\n
Di\u00e9 opmerking vang my stadsbrein onkant. \u201cHoe so?\u201d vra ek. \u201cAs jy jou net \u00e9\u00e9n maal aan die rumoer oorgegee het, gewoond geraak het aan die geraas en gejaag, vergeet jy iewers om na die kleur van die grond te kyk. Dan is dit bitter moeilik om weer jou eie ritme te kry,\u201d s\u00ea die vrou, wys agter haar kasregister.<\/p>\n
Haar o\u00eb blink tranerig. Hierdie ding raak haar Kalahari-hart diep.<\/p>\n
Ek kan nie gou genoeg uit die winkel nie. Die dag is amper om; daar\u2019s 223 onbeantwoorde e-posse, voorbereiding vir die volgende dag se opleidingsessie, beplanning vir die volgende week . . . en iewers tussendeur \u2019n kinderpartytjie om te beplan.<\/p>\n
Half twee die oggend skrik ek wakker, my ritme versteur. Ek\u2019s op die balanseerbalk. Die moeilikste is om kop en lyf bymekaar te hou. Dit kos fokus, deursettingsvermo\u00eb. Het die wyse agter die kasregister iets beet?<\/p>\n
Ek sit regop, maak slaperig my lysie:<\/p>\n
\u2022 Eet meer gesond.
\n\u2022 Slaap meer.
\n\u2022 Oefen.
\n\u2022 Spandeer meer tyd saam met man en kinders.
\n\u2022 Luister, moenie net hoor nie.
\n\u2022 Nooi familie en vriende vir ete.
\nEk bekyk die sinlose spulletjie. Vrommel terstond die papiertjie op. Basta met di\u00e9 nonsens, dink ek en gee ‘n selfvoldane tree vorentoe op my balk.
\nDie volgende oggend vergesel Bobby van Jaarsveld my in die kar op pad myn toe. Mens hoor wat jy wil hoor, hoor ek my man se stem in my kop toe Bobby sentimenteel sing:
\n\u201cAs jy weet wie jy is en waarheen jy gaan
\nIs die reis soveel beter
\nWant jy val en jy leer om weer op te staan
\nDit los jou met die wete
\nDat dit bly net ‘n keuse
\nDis my keuse
\nLaat my lewe laat my sing
\nLaat my val en weer begin
\nEk sal opstaan en weer aangaan
\nMet wat die lewe vir my bring . . .\u201d
\nDie vrou agter die kasregister is in my kop. Ek wil haar gaan soek, my storie vertel. Want vanoggend weet ek weer balans is vir my anders as vir haar. Dis okay.
\nEk loop op my balk en probeer staande bly tussen die die rumoer, die gejaag, die adrenalien. My eie toertjie. Elke nou en dan put ek groot vreugde uit die Kalahari se rooi grond en nog rooier sonsondergang.
\nEk draai die radio hard en basuin saam met Bobby: “Laat my lewe, laat my sing . . .”
\nD\u00eds my balans.<\/p>\n
Tot volgende week,
\nMar\u00ed<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Daar\u2019s dae dat ek my verbeel ek loop op \u2019n balanseerbalk. Een van daardie houtgedoentes waaroor jy voetjie-vir-voetjie moet skuifel. Ek punt my tone, dink oor elke tree en voel hoe die sweet op my voorkop uitslaan. Ek weet: net […]<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":40539,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[682],"tags":[24,118,556,557],"class_list":["post-5080","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blogs","tag-sukses","tag-mari-lategan","tag-sakesukses","tag-entrepreneurskap"],"acf":[],"yoast_head":"\n