Dit is nou al weke so. Ek sit nie lekker in my eie vel nie. Ja, dis einde Oktober en my heupe voel bre\u00ebr as in Januarie. Ek’s onfikser as wat ek gedink het ek sal wees. Niks pas nie en ek wil nie my bo-arms vir die somer wys nie.<\/p>\n
Ek’s kort van draad. Ek kan nie onthou wanneer laas my vriendinne gepoog het om my te nooi vir koffie of kuier nie (want, duh, ek kan dan nooit saam nie). Ek het nog nooit hierdie jaar by my ma se huis gaan kuier nie (ankerloos dryf ek, ek-mis-my-ma-en-pa). Ek is gefrustreerd as my huis- en werksmense nie byhou soos ek glo hul moet nie.<\/p>\n
Ek kruip weg. Dieper in my dop. Sonder dat hulle sien. Wonder, ween, wroeg: hoekom is ek al een wat moet onthou wat die beskuitbestelling kos, wie op watter dag watter klere of instrumente moet pak vir skool, wie wanneer watter vak skryf, wie wanneer verjaar, watter speserye op is, watter kli\u00ebnt wanneer wat wil h\u00ea, hoe elke uur, nee, elke halfuur, van die volgende drie, vier, vyf plus weke voor Kersfees lyk. . .<\/p>\n
My skouers hang. Alles hang.<\/p>\n
Ergste: ek skryf nie. Weke al nie. Want ek’t niks goeds om te s\u00ea nie.<\/p>\n
Skaam jou. Sies. Ga! Ek raps myself oor die vingers. Skrams. Gewete gesus. Ek huil in die stort, of in die kar. Die hooikoors hierdie jaar erger as ooit, skerm ek. Swets stilweg oor elkeen wat hul perfekte lewens op Facebook vier.<\/p>\n
Skaam jou. Sies. Ga!<\/p>\n
Dit kom in drie\u00eb. Altyd in drie\u00eb.<\/p>\n