Die dag toe ek besef hulle is \u2018n eie spesie, was ons in die Nico Malan-teater in Kaapstad vir die opening van \u2018n konferensie vir raadgewende ingenieurs. Met die uitloopslag raak ek my man kwyt. Op die trappe buite die saal draai ek om en soek hom tussen die aanstromende kongresgangers, en \u2018n surrealistiese oomblik lank voel dit kompleet of ek droom. Toe hy jonk was, kon ek hom met een oogopslag tussen \u2018n skare eien (hoeveel mense het nou rooi hare en sproete?) Di\u00e9 keer sien ek hom glad nie, hy is perfek gekamoefleer. \u00c1l die ingenieurs lyk eenders! Middeljarig tot ouer-jarig, blesserige voorkop, metaalraambril, ingeto\u00eb pak klere, rooierige of blouerige strepiesdas. En elkeen straal dieselfde onverstoorbare vertroue in sy beheer oor die natuurlike w\u00eareld uit.<\/p>\n
Sedertdien het \u2018n paar goed verander. Daar\u2019s nou vroueingenieurs in besigheidspakkies. Die gesigte by konferensies is lank nie meer almal wit nie. Daar is ingenieurs wat nie das werk toe dra nie en wat goed kan dans. Maar wanneer ingenieursvrouens kuier, hoor jy steeds dieselfde vrolike geskater as hulle \u2018n bietjie in hul mans se karakters inklim en ondanks die menigte verskille, die gemene delers ontdek.<\/p>\n
Ingenieurs ken \u2018n beter pad om te ry as jy (dit wil s\u00ea, \u2018n korter pad.) Hulle erken nie as hulle verdwaal nie. Hulle lees nooit aanwysings nie. Wanneer hulle iets uitmekaar gehaal en weer aanmekaargesit het, is daar altyd deeltjies oor, maar die ding werk. Hulle l\u00e1\u00e1t nie goed doen nie, hulle doen verkieslik self. Ons vriend Thian het eers \u2018n flenters tekenbord gerestoureer, toe sy huisplan (self) daarop geteken, daarna \u2018n half-vergane betonmenger uit die dode opgewek om sy betonblaaie (self) te gooi. Ingenieurs koop net onder dwang klere en hulle maak nie geliefde baadjies weg nie, al skif dit op die elmbo\u00eb en fraiing dit om die polse. Hulle dra hul swart trouskoene twintig jaar later nog kerk toe.<\/p>\n
Feitlik alle ingenieurs het een en dieselfde stokperdjie: hul werk. Toe my man eendag \u2018n bietjie laat op kantoor aankom en die vriend wat hy daar raakloop, hom grappenderwys aanvat oor \u2018n sogenaamde luilekkerlewe, was sy antwoord: \u201cNee, man, ek h\u00e9t al vanoggend gewerk, maar dit was voor ek gaan slaap het.\u201d<\/p>\n
Ingenieurs het \u2018n eie taal. Hulle gebruik woorde soos \u201cuit die aard van die saak\u201d, let iemand op. Toe ek eendag my man en seun vir tee roep waar hulle sommer dwars op \u2018n bed in diepe gesprek sit-l\u00ea, hoor ek: \u201cWag nou, ons is in \u2018n vergadering.\u201d
\nDie volgende storie het ek uit die betrokke vrou se eie mond gehoor. Sy moes een oggend vroeg uitgaan en sy het die ontbytgoed reggesit waar haar man dit nie dadelik kon raaksien nie. Later is sy kommentaar: \u201cEk dink ons moet \u2018n werksessie hou oor die prosedure met ontbyt.\u201d (Maar ek weet natuurlik ook van \u2019n onderwyseres wat vir haar man ges\u00ea het: \u201cWag! Sit nou! Luister!\u201d)<\/p>\n
Wat \u201cluister\u201d betref: dis \u2019n gebied waarop ingenieurs juis deur een van hul grootste deugde gekelder word, naamlik hul ingesteldheid dat enigiets wat nie werk nie, dadelik reggemaak moet word (die woord \u201cgefieks\u201d staan nie in die HAT nie.) Wanneer \u2019n vrou maar net \u2019n simpatieke oor soek sodat sy \u2019n bietjie kan ontlaai, waarna sy weer goed kans sal sien vir die aansprake op haar en al die ingewikkelde menslike situasies in haar lewe, aanvaar haar welmenende, hulpvaardige man sy is besig om sy raad te vra. Haar reaksie hierop is vir hom duister. Hy het sulke goeie oplossings en planne voorgestel, hoe kan sy m\u00f3\u00f3ntlik daarmee (en met hom) \u2019n probleem h\u00ea?<\/p>\n
In hul rol as k\u00earels en eggenote is ingenieurs gewoonlik ook nie te wonderlik met geskenke nie. My eerste verjaardaggeskenk n\u00e1 ons troue, \u2018n tydklokkie vir die kombuis, het my in droefheid gedompel (ter verdediging: ek was romanties en 23 jaar oud). My arme nuwe man was ingenome met sy vindingrykheid, en hy was verslae. Nog minder kon hy die tranedal begryp toe hy eindelik die lig sien en liefdevol sy oordeelsfoutjie probeer regstel deur te vra: \u201cWil jy blommetjies h\u00ea?\u201d Vanselfsprekend het ek \u201cnee\u201d ges\u00ea, en omdat daar by h\u00f3m geen skaduwee van voorgee of bedrog bestaan nie, het hy dit wragtig geglo. Sedertdien het hy slimmer geword, en ek het sy taal ook leer verstaan.<\/p>\n
Die ingenieurs wat ek ken, is prakties, nugter, rasioneel en standvastig. My buurvrou het op \u2018n keer \u2018n bietjie in \u2018n bloemistewinkel uitgehelp. Eendag stap \u2018n stralende vrou in en koop \u2018n pragbos lelies en rose. \u2018n Kaartjie? Nee, dis nie vir iemand anders nie, s\u00ea sy. Haar eerste man het haar met geskenke bederf en haar gekul. Nou is sy weer getroud. Di\u00e9 man dink nooit aan blomme nie, maar hy gun haar die son wat op haar skyn en die ruimte om haarself te wees. As emosies haar rondruk, bly hy kalm. As sy wil sink en haar hand uitsteek, is daar altyd iets solieds om op te druk. Daarom koop sy met \u2018n blye hart \u00e9lke week vir haarself \u2018n bos blomme.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Die dag toe ek besef hulle is \u2018n eie spesie, was ons in die Nico Malan-teater in Kaapstad vir die opening van \u2018n konferensie vir raadgewende ingenieurs. Met die uitloopslag raak ek my man kwyt. Op die trappe buite die […]<\/p>\n","protected":false},"author":9,"featured_media":98921,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[43452],"tags":[239],"class_list":["post-3688","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-lees","tag-verhaal"],"acf":[],"yoast_head":"\n