Kiepersol<\/p>\n
Onlangs moes ek en Jos \u2019n graf gaan koop vir ons oudste kind. Dit was hartverskeurend, maar ook op \u2019n vreemde manier \u2019n openbaring van ons eie menswees. Die menslike kondisie het mos die re\u00ebl om hom aan jou op te dring en jou selfs in s\u00f3 \u2019n smartlike situasie \u2019n fyn, humoristiese stekie te gee. Jy kry nogal lag vir jouself. En jy kom tot nuwe insigte. Maar dis nie \u2019n treurige storie hierdie nie, dis eerder net \u2026 wel, menslik.<\/p>\n
Sowat ses maande later eet ons saam met familie en Hanna vertel dat grafkopery nie sommer s\u00f3 \u2019n ou sakie is nie. Toentertyd, na \u2019n skielike begrafnis in die familie, het haar skoonma haar op \u2019n dag genader met die versoek dat sy moet saamgaan begraafplaas toe. \u2019n Belangrike transaksie moes beklink word. Want di\u00e9 ding dat jou mense moet begin rondval die dag as jy klaar weg is boontoe, deug eenvoudig nie. Die graf moet n\u00f3\u00fa gekoop word. Jou plek moet jy h\u00ea.<\/p>\n
Hanna en die skoonfamilie sit toe af begraafplaas toe.\u00a0 Stap op en af in die hete Vrystaatse son. Bekyk eers di\u00e9 en dan daai stukkie grond so groot soos \u2019n gewone agterdeur.\u00a0 Aarde nee, sug die ou moeder, \u2019n mens moet ook maar met min tevrede wees. Net \u2019n ou lappie is dit. Hanna ag dit nie gerade om te stry nie. Hoe groot wil \u2019n mens dit ook nou h\u00ea? Ewenwel, hulle soek verder. Di\u00e9 graf is weer te na aan die draad. Beeste kan drade platloop, en wat dan? Dan moet \u2019n mens nog aan die son ook dink, meen moeder wyslik. Hy kan mens doodbrand. Toe vra Hanna die redelike vraag : Nou wat dan van hierdie stukkie in die koelte?\u00a0 Langs J\u00e1\u00e1p? snak moeder. Jaap van der Aarde?\u00a0 Langs h\u00f3m l\u00ea ek nie, al betaal hulle my! Jy het g\u2019n idee wat hy als …<\/p>\n
So gaan dit ry op en ry af. By elke oop stukkie word daar gewik en geweeg. Liefs nie so tussen die Hattinghs nie. Hulle was glo bakleierig van aard. Nee, die Jouberts sal ook nie doen nie – te opst\u00ears. En die Gildenhuyse het nooit kerk toe gegaan nie, selfs die dominee verbied om by hulle te kom al was hy ook \u2019n Gildenhuys. Die Engelse Browns en die Binchy\u2019s van Onderstraat is vanselfsprekend buite die kwessie. By jou moedertaal se mense moet jy l\u00ea. Later bly Hanna in die skadu van \u2019n sipres staan, hou die ander sugtend dop. Hoe langer sy staan, hoe lekkerder word dit in die koelte. En skuins agter haar, sien sy, bedek die middagskadu vier lappies grond. Hierso, Moeder, roep sy.\u00a0 Kom kyk net hoe lekker is dit hier!<\/p>\n
Moeder kom en sy sien. \u2019n Milde oggendsonnetjie om \u2019n mens op te warm en \u2019n sagte middagskadu wat die dag stemmig afsluit. \u2019n Entjie weg van die gepeupel af ook. Dis net die plek …
\nOns lag heerlik oor die storie. Vind dit koddig en eg menslik. \u2019n Mens het seker maar altyd koelte nodig, meen ons toeskietlik. Terug by die huis loer ons skigtig na mekaar. Onthou jy dan nie? vra Jos en skud weer van die lag. Het ons nie n\u00e9t so gemaak nie?<\/p>\n
Want – ons koop toe wel nie \u2019n graf nie, maar \u2019n nis. Om ons kind in \u2019n graf te b\u00eare, was net eenvoudig te erg.\u00a0 Verassing dan. Dit het ons immers die verskriklike ding van \u2019n gat in die grond gespaar. Nee, dis nie goedkoper nie, die gedagte is net effens draagliker. Maar o, as \u2019n graf klein lyk, is \u2019n nis net \u2019n gaatjie in \u2019n muur. Dis byna niks.\u00a0 Dit wat \u2019n mens daarin b\u00eare, is ook niks. Wat was, is weg.\u00a0 En \u2019n mens wag op daardie niks. Twee weke n\u00e1 die troosdiens kom die kind se beurt by die krematorium. Ek staan verwese met die piepklein kissie in my hande. Ek sit dit bewend in die gaatjie in die muur. Kyk hoedat my kind se broer en sy silwerkop-pa die marmer vierkantjie met sy naam daarop, versigtig toeskroef. Toe luister ons na ons predikantkind wat voorlees uit Markus 5:36: \u201cMoenie dat dit jou ontstel nie. Vertrou My net\u201d (Die Boodskap). Net toe ons wil wegloop, steek ek vas. Is dit ooit die regte plek? vra ek skielik onseker.<\/p>\n
Ja wat, s\u00ea Jos nadenkend, so netjies bo in die hoek van die muur en nogal in die koelte ook. Maar watse boom is dit? vra ek ietwat vitterig.\u00a0 Dis \u2019n kiepersol, paai hy. \u2019n Mooi, inheemse boom. Jaco sou daarvan gehou het. Hy was mos lief vir bome en koelte en wolke.En nou laat die herinnering aan di\u00e9 kiepersoldag ons steeds glimlag. Want in George Eliot se woorde: Ons worstel nie meer so erg met ons smart nie. Dit het \u2019n blywende metgesel geword … \u2019n Kiepersol vir die koelte.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Kiepersol Onlangs moes ek en Jos \u2019n graf gaan koop vir ons oudste kind. Dit was hartverskeurend, maar ook op \u2019n vreemde manier \u2019n openbaring van ons eie menswees. Die menslike kondisie het mos die re\u00ebl om hom aan jou […]<\/p>\n","protected":false},"author":9,"featured_media":98919,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_acf_changed":false,"footnotes":""},"categories":[43452],"tags":[239],"class_list":["post-3468","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-lees","tag-verhaal"],"acf":[],"yoast_head":"\n