Ek\u2019t nog altyd geglo daar\u2019s vier vrae wat \u2019n vrou vroeg reeds die antwoord op moet h\u00ea: Wanneer praat jy? Wanneer swyg jy? Wanneer lag jy? Wanneer huil jy?<\/p>\n
Want daar\u2019s niks erger as om onkant gevang te word nie. Vir my, in elk geval, is dit so.<\/p>\n
Praat praat sommige van ons te veel (of op hopeloos die verkeerde tyd). Lag lag sommige van ons te min (\u00f3f te hard, \u00f3f te uitbundig). Huil? Dieselfde storie. Te veel, te min, te hard, te, te, te . . .<\/p>\n
Maar swyg<\/strong>? Moeilik, di\u00e9 wag voor die mond wat nie altyd op aandag wil kom as hy moet nie. Ja, hy. Want in my kop is daardie wag \u2019n man. Hy luister net as dit hom pas. Staan op aandag as dit hom pas. En l\u00ea plat op sy rug om die chaos te aanskou as hy die een is wat vergeet om sy werk te doen.<\/p>\n My wag staak. Ek bly moeilik stil. S\u00ea my s\u00ea oor d\u00edt wat my pla, d\u00edt wat vreugde gee en d\u00edt wat ek doen, en nog wil doen. Terwyl die woorde oor my lippe borrel, kom lag en huil gewoonlik vanself.<\/p>\n Ek en my wag het \u2019n geheim. \u2019n Groot geheim. Vir jare al. Soos ou lovers<\/em> wat woordeloos vir mekaar kyk en w\u00e9\u00e9t: hieroor praat jy nie. Nooit nie. Nie met jou ma nie, nie met jou pa nie, nie met jou broers of susters nie en ook nie met jou vriend of vyand nie. En veral, veral nie met jou man nie.<\/p>\n