Dit tref my. Di\u00e9 gier. Die eerste keer op my verjaardag in Augustus toe my man en kinders die klein, wit boksies uit die wit sakkie haal. Binne-in \u2019n piepklein handsakkie (\u201cwant Mamma, jy hou van handsakke\u201d, s\u00ea Emma), \u2019n stapeltjie boeke (\u201cen van boeke,\u201d s\u00ea Le Roux) en \u2019n swart steen, versier met blommetjies (\u201csodat jy dit by al jou swart kan dra,\u201d s\u00ea die praktiese pa).<\/p>\n
Die jaar stap aan. Ons raak besig. Elke nou en dan vat-vat ek aan die handsakkie, boeke en swart steen om my arm. Troos dat ek doen wat ek doen met hulle in my hart. Di\u00e9 dat die uitnodiging na die opening van die Deense juwelier Pandora se soveelste winkel, di\u00e9 keer om die hoek van ons huis in Tygervallei-sentrum, my hart vinniger laat klop.<\/p>\n
Dis eers toe ek oor \u2019n glasie vonkelwyn met ander praat dat ek die impak besef: soms is bling<\/span> <\/em><\/strong>soveel meer as net bling<\/em>. \u2019n Aanknopingspunt. \u2019n Herinnering. \u2019n Storie. Die oorbelle, ringe en kettings is pragtig, ja. Maar dis die charms<\/em> wat my tref.<\/p>\n