Dit betrap my heeltemal onkant. In my kop is ek reg vir goed wat rondstaan op plekke wat nie hul plekke is nie, onklaar huiswerk, die aand se skottelgoed op die kas, \u2019n verlate hoenderboudjie in die pot, skooltasse en skoolboeke op die tafel. In die bed \u2019n moe\u00eb, dankbare man, twee engele in droomland. Op my lessenaar \u2019n hopie ongetekende skoolbriewe, \u2019n lysie onklaar take, alles wat voor m\u00f4reoggend moet gebeur, alles ses ure ver. Net ses ure ver.<\/p>\n
Dis die prentjie as ek skuins voor elf op \u2019n weeksaand die voordeur oopsluit na drie dae op \u2019n ander plek. Moeg. Skuldig. Dankbaar.<\/p>\n
Buite die voordeur skop ek my werkskoene uit, probeer ek om die moeg van wegwerk agter my te sit. Ek weet: trap oor die drumpel met nuwe krag. Trap asof jy weg was op vakansie, trap of jy elke dag met jou voete omhoog gesit het, trap met nuwe energie. Trap . . .<\/p>\n
Ek trap, so ligvoets as wat die pakkie op my skouers my toelaat.<\/p>\n
Daar is dit toe. Goed wat rondstaan, die sin in die huiswerkboek halfpad geskryf, \u2019n onklaar som, drie borde op die kas, \u2019n verlate hoenderboudjie in die pot. Die skooltasse en skoolboeke nie waar dit moet wees nie. \u2019n Dankbare man, twee engele in droomland. Ongetekende skoolbriewe, die lysie halfklaar take. \u2019n Kombuishorlosie wat tik . . . ses, vyf, vier . . .<\/p>\n
Ek trap, gang-af. Bed toe. Slaap. Sien dit \u2013 \u2019n pienk flentertjie op die kassie langs my bed. In sewejarige skrif: \u201cI LOVE YOU.\u201d<\/p>\n
Die hart tussen woorde groter as die teks. Die pakkie op my skouers val. Ligvoets hol ek, droomland toe.<\/p>\n
Dis eers gisteraand toe die huis slaap en die blondes op kykNET my laat opkyk van Andr\u00e9 P. Brink en Ingrid Jonker se Vlam in die Sneeu wat ek begin verstaan. Karen Zoid, Juanita du Plessis. Twee vroue, twee pole. Een mond. Sing hulle:<\/p>\n