Vir di\u00e9 wat n\u00e1 ‘n selfdoodpoging wakker word en moet worstel met die brokstukke van vertrouensbreuk, verhoudingspanning, golwe van woede, teleurstelling en skaamte, is die pad voortoe nie net bloot om aan die lewe te bly nie, maar om op ‘n stadige, geduldige en diep dapper proses van voor af ‘n lewe te bou.<\/p>\n
Annemarie Gillmer<\/strong> (44) van Durbanville in Kaapstad het drie selfdoodpogings oorleef. Sy gesels vandag openlik hieroor. Haar aangrypende verhaal het sy wortels in haar kinderjare toe sy eers oor ‘n paar jaar deur haar perdryafrigter, ‘n getroude en gesiene man in sy veertigerjare, gegroom en toe in haar tienerjare, oor maande, herhaaldelik verkrag is.<\/p>\n Die eerste krisis het gekom toe sy in Potchefstroom gaan swot het. Sy kon nie anders as om aan haarself te dink as ‘n losbandige meisie wat ‘n getroude man verlei het nie. Die depressie en angs het ondraaglik geword, en sy het haar eie lewe probeer neem deur haar polse te sny. Haar kamermaat het haar betyds gekry.<\/p>\n “Ek het in die hospitaal wakker geword met my pa langs my bed en gedink: ‘Dit kan nie wees nie.’ Ek was woedend vir myself en vir God dat my poging misluk het. Ek het soos ‘n mislukking gevoel. En ek was so skaam oor hoe ‘swak’ ek was. En dan die totale moedeloosheid oor: Wat nou? … Hoe staan ‘n mens weer op as jy jou laaste dag beleef het?”<\/p>\n <\/p>\n Annemarie s\u00ea sy het baie oordeel ervaar, maar dat baie hiervan dalk nie akkuraat was nie. “Vandag dink ek mense was eerder onseker oor hoe om dit te hanteer, maar ek het dit as oordeel ervaar,” s\u00ea sy. “Ek was s\u00f3 skaam oor dit waardeur ek my koshuismaats gesit het dat ek daarna privaat behuising gekry het. Op kampus het ek draaie om enigiemand geloop wat my geken het.”<\/p>\n “Dan was daar my vriende op Kathu waar ek op skool was. Dis ‘n klein gemeenskap en my pa het ‘n senior pos beklee. Ek was hoofdogter op laerskool en het provinsiaal perdegery. Almal het ons dus geken. My arme ouers! Ek was slegs een vakansie n\u00e1 hierdie voorval huis toe, maar ek het dit baie vernederend ervaar en was tot vandag toe nog nie weer daar n\u00e1 daardie eerste vakansie nie. Ek het geen vriendskappe wat daardie tyd van my lewe oorleef het nie.”<\/p>\n <\/p>\nDie impak op verhoudings<\/h4>\n
Die stigma wat kleef<\/h4>\n