Mense vra ons dikwels uit oor ons Franse ekspedisie. Ek begin gewoonlik \u2018n storie met die massale verskeidenheid kase. Hiervan was die romerige, ryk brie my gunsteling, oorspronklik afkomstig van Brie. Die Franse is eenvoudig onversadigbaar versot op kaas. Toe president Charles de Gaulle beheer oor Frankryk oorneem, vra \u2018n joernalis hom hoe hy hierdie onstuimige land sou regeeer. Blitssnel kap hy terug: \u201cHoe regeer jy \u2018n land met 180 verskillende soorte kase?\u201d
<\/p>\n\n\n\n
My skoonma, Sheelagh Moir (n\u00e9e Young) het in Cornwall, Engeland gewoon. Ek en Tisha het vir 10 jaar lank tussen Suid-Afrika en Frankryk gependel, waar ons ons \u2018n murasie van 400 jaar oud in Le Gers gerestoureer het. Een pleknaam naby Perranarworthal in Cornwall wat uitskiet, dra die veelseggende naam Catch French! Ja, die Franse en die Engelse het mekaar vir eeue lank aan die strot beetgehad.
<\/p>\n\n\n\n
Ons het dikwels tussen Cornwall en die skilderagtige Frans-Atlantiese kus gereis. Oor die kanaal (la Manche) met sy imposante plekke soos Cherbourg, St Jean de Luz en Bordeaux, waar Napoleon se somerpaleis vandag nog staan. Moet egter nooit voor \u2018n self-respekterende Fransman praat van die Engelse Kanaal nie. Nooit! Dis die Pas de Calais! Die taalverskil is ooglopend. Verder is die Franse Katoliek en die Engelse Protestants, al is die verskil tussen Katolieke gebruike en Hendrik die Agtste se selfgestigte Anglikaanse Kerk dunner as die wafelskyfie wat jy met cummunion kry. Stelselmatig val \u2018n reeks ander diverse kultuurelemente jou op. In Frankryk ry jy aan die regterkant van die pad \u2013 glo involge die Code Napoleon wat aan die land \u2018n ryke administratiewe erfenis nagelaat het wat vandag nog die basis van hul nasionale en plaaslike bestuur vorm. Die Franse maak hul huisdeure dikwels na b\u00f3 oop; die Engelse druk die deurhandvatsel \u00e1f. \u2018n Engelse werktuigkundige stik in sy tee as hy aan \u2018n Citro\u00ebn moet werk, want alles is verkeerdom en werk \u201canderster\u201d. Die verskille slaan selfs deur in tennis. Wimbledon word op gras gespeel; Roland Garros op klei. Die cuisine is \u2018n heel ander storie. In Frankryk eet jy eers al jou slaai op, maar in Brittanje eet jy jou slaai saam met jou hoofgereg. Monsieur et madame francaise eet hulle sop met skep-bewegings weg van hulle torso\u2019s af. \u2018n Gesofistikeerde Brit doen dit ook. Waar het hulle dit geleer? \u2018n Deurtrapte Fanse paysan sal \u2018n halwe koppie rouge in die oorblyfsels van sy sop gooi, dit behoorlik deurmeng met die laaste paar sopdruppels, die sopbord optel en sy soupe behaaglik uitslurp.
<\/p>\n\n\n\n
In Frankryk is dit etiket om jou hande bo-op te tafel te plaas; in Engeland onder die tafel, op jou skoot. Vanwaar kom hierdie verskille, wat aan weeersin grens, tussen die twee nasies vandaan?
<\/p>\n\n\n\n
Verskille tussen die Franse en Engelse<\/strong><\/p>\n\n\n\n Wel, as jy Frans is, sal jy nooit vergeet dat die Engelse Jeanne D\u2019Arc op die brandstapel verbrand het nie. As jy Engels is, sal jy onthou dat dit \u2018n Fransman is wat die volksheld, Horatio Nelson se lewe kortgeknip het. Sy ma, Catherine Suckling, het die Franse tot haar laaste lewensuur met \u2018n wrewel gehaat oor hulle haar seun doodgemaak het. Maar miskien is die verskil in die gemoed die grootste: die stereotipe Engelsman is koel, selfs kil en hoogdrawend, en o\u00ebnskynlik meer afsydig, amper katedraals, in die beste tradisie van die stiff upper lip. Daarteenoor bruis die Latynse DNS sterk in die Franse aar. Die Franse is Meditereens. Hulle is opgewonde, aweregs en onortodoks. Hulle hou van die antiheld, soos van die klein groepies dapper individue soos Asteriks en Obeliks wat dit gewaag het om teen die magtige Romeinse Ryk op te staan. Hulle hou van die klein hondjie wat die groot hond seer byt, dis onder meer hoekom hulle pro-Boer was in die Anglo-Boereoorlog. (Nog \u2018n rede was hul instinktiewe wantroue van en afkeer in Engeland!) Hulle respekteer en herdenk hul meer onlangse helde soos die martelaar Jean Moulin van die Resistance. Hulle is warmbloedig, hoogs emosioneel en kan kort van draad wees. As jy nog nie in die Stade Francaise was en die passie waarmee 90 000 Franse La Marseillaise voor \u2018n toets uitbasuin beleef het nie, weet jy nie wat patriotisme is nie. Een van my rugbyhelde, die ikoniese en bebaarde S\u00e9bastien Chabal, het in \u2018n onderhoud met \u2018n Engelse joernalis verseg om Engels te praat \u2013 nie dat hy die taal enigsins magtig was nie. \u201cOns is nou in my land, en hier praat ek Frans!\u201d het hy die verslaggewer duidelik laat verstaan. Ons het \u2018n huis gehad om te restoureer en moes vinnig bouterme aanleer. S\u00f3 leer ons die merkwaardige ooreenstemming tussen Afrikaanse bouterme en die Frans: Le plafon vir plafon, la fen\u00eatre vir venster, le mur vir muur, les meubles vir meubels en la charni\u00e8re vir skarnier, om \u2018n paar te noem. En \u2018n doopfont is un baptise le fond. As daar een ander waarheid omtrent die Franse is, is dat hulle buitestaanders met agterdog beje\u00ebn. Nogtans het die Franse met wie ons te doen gekry het, ons gereeld gehelp en bygestaan – solank jy hulle taal praat, of minstens \u2018n poging aanwend. Hulle praat nie van Wallis of \u201cWales\u201d nie, maar van die \u201cPays de Galles\u201d \u2013 letterlik land van die Galle\u00ebrs. Dit dateer terug na 1405 die jaar van Wallis, toe daar \u2018n formele verdrag tussen Frankryk en die Walliesers was. Vir ons was dit \u2018n deurbraak toe ons buurman, George Victorraine ons gevra het om te help druiwe pluk vir sy wynmakery. Met sy byna onverstaanbare Pirine\u00ebsiese patois het hy ons mooi laat verstaan daar sal die gebruiklike repas wees na ons klaar sy wingerde gepluk het. Dit was harde werk, maar ook belonend… \u201cAllons manger!\u201d \u2013 Kom ons gaan eet! Ons het ingeburger begin voel. Dit het ons vyf jaar geneem om Franse burgerskap te verkry. Ons moes drie jaar se agtereenvolgende belastingvorms invul, van taxe d\u2019habitation tot taxe fonciers. Hiervoor was ons oneindig dank verskuldig aan Monsieur Canonge van die H\u00f4tel des Imp\u00f4ts op Mirande, waar ons elke Maandag na die mark gegaan het – nie net vir die ambiance nie, maar ook vir die beste grande cr\u00e9me in die w\u00e9reld. Ons moes \u2018n reeks besoeke aan die Pr\u00e9fecture in Auch bring waar die wonderlik-hulpvaardige Madame Coumarie ons met die grootste geduld stap vir stap oor die een hekkie na die ander gehelp het. Van die basiese vrae wat ons moes antwoord, was onder meer: Wat doen julle in Frankryk? Het jy \u2018n beroep, monsieur Massyn? Sal julle \u2018n las op die Franse staat wees? (Dit tel in jou guns as jy reeds Franse rybewyse het en carte vitales het \u2013 wat jou allesomvattende mediese dekking gee deur Frankryk se formidabele gesondheidstelsel.) En die belangrikste: hoekom wil julle Franse burgers word? (My antwoord dat my Franse voorsaat in 1688 in Afrika voet aan wal gesit het, vind ooglopend byval.) Toe die coup de grace: monsieur Massyn, het jy enige milit\u00eare ondervinding? Ek kon daardie toets slaag, want ek het my soldyboek van die Suid-Afrikaanse Weermag, \u2018n 1972-uitgawe, gehou. Mais bien s\u00fbr madame, je suis un membre ancien des marines de Afrique du Sud! verklaar ek met so \u2018n tikseltjie trots. Dit was waar, want ek was inderdaad in 1972 op die SAS President Kruger, 10 jaar voor hy tragies gesink het. Dit het vir seker punte getel, want Frankryk het sy eie vegters vanoor die hele w\u00eareld, die Vreemdelegioen, waar hulle jou naam verander om jou te verfrans! Maar my name was Frans genoeg. Uiteindelik besoek die Gendarmes ons by ons huis, Les L\u00e9zards, so 400 meter van die kerk op die bult in Monpardiac. Hulle daag daar op met loeiende sirenes en \u2018n klein taakmag \u2013 om te bevestig die Massyns is wie en wat hulle op aanspraak maak. Hulle verifieer dat al ons bewerings oor ons herkoms en locus standi wel waar is. En toe uit die bloute, wil mon adjudant weet: \u201cVous connais vous La Marseillaise?\u201d (Ken julle die Marseillaise, die roerende Franse volkslied, wat Wilgehof in Stellenbosch as sy eie aangeneem het, met Afrikaanse verwoording.) Teen daardie tyd het ons die bloeddorstige strofes en lirieke van hierdie aangrypende lied al bemeester. N\u00f3g \u2018n blokkie afgemerk. To\u00e9 die finale onderhoud, hierdie keer in die bureau de capitaine van die Gendermarie op Monpardiac: En hoekom, monsieur Massyn, het jy na Frankryk gekom? Ek was voorbereid vir hierdie vraag en bring terstond \u2018n borsbeeld van Napoleon te voorskyn en plaas dit met oortuiging op sy lessenaar. \u201cOmrede hierdie man, mon capitain!\u201d Daar was \u2018n oomblik se stilte, toe laat loop hy met: \u201cVous voulez faire les histoires de Napoleon, oui?\u201d Toe het ek geweet ek het die finale toets geslaag. Die Pr\u00e9fet, impeccable uitgedos in \u2018n kraakvars uniform met twee rye blink knope wat my laat dink aan admiraal Bierman vir wie ons in in 1972 by Voortrekkerhoogte op parade gestaan het, lees jou naam uit en jy word vorentoe geroep na die verhoog. Die simpatieke Madame Coumarie was teenwoordig toe ons as volwaardige Franse burgers saam met \u2018n handjievol uitverkorenes van oor die hele w\u00eareld ingeburger is, kompleet met \u2018n verwelkomingsertifikaat. Ons was bepaald trots. Madame Coumarie ook, op haar prot\u00e9g\u00e9s. Nog nooit het ons La Marseillaise met groter oorgawe gesing nie. Daardie inhuldigingseremonie het \u2018n opvallende ommekeer in ons verhouding met die plaaslikes in Monpardiac bewerkstellig . Op daardie waterskeidingsoomblik was ons aanvaar as een van hulle. Ons vreemdelingskap was be\u00ebindig. Toe ons Frans word, volg die onvermydelike onthaal. En die burgemeester, Raymond Noilhan, \u2018n kleinboer met \u2018n bulnek en veteraan van die bloedige oorlog in Algeri\u00eb, trek my (met \u2018n glas armagnac in sy hand) eenkant en vra my (met \u2018n glas floc in my hand) vertroulik: \u201cKan ek jou as ons volgende burgemeester benoem?\u201d Bespeur ek \u2018n sweempie van goedkeuring op die Pr\u00e9fet se gladgeskeerde visage? Ons boesemvriend Joe Lee se huis was regoor die \u00e9glise de Monpardiac, waar jy Moslem-grafte kon sien \u2013 \u2018n aandenking uit Frankryk se koloniale verlede. Joe se Frans was beter as ons s\u2019n, maar hy het steeds un anglais gebly. Ons was egter nou Frans, volwaardig Frans, en ons ontvang ons kosbare identifikasiekaarte en paspoorte binne dae na ons inhuldigingseremonie. En nou nooi die burgemeester se seun my om te kom rugby kyk in sy chateau in Monpardiac. Moontlik nie soseer oor myself nie, maar ook omdat hulle die grootste respek het vir Les Springboks uit Suid-Afrika, waar hulle goed weet ek vandaan kom. Frankryk speel teen Engeland. Daar is wyn en die onvermydelike kaas in oorvloed. Daar is ook geen geen twyfel aan my onwrikbare lojaliteit aan Les Bleus nie. Toe onthul ek dat die equipe de France se handtekeninge in my besit is \u2013 \u2018n aandenking van die 1995-W\u00eareldbekertoernooi (tournoi in Frans) toe Frankryk \u2013 so glo hulle tot vandag toe \u2013 beroof is van \u2018n drie deur Abdelatif Benazzi in die laaste minuut van die modderstryd teen Suid-Afrika wat nie toegeken is nie.* In die middel van die ry handtekening pronk die naam van die pa van die huidige Franse losskakel, Romain Ntamack. Sy pa is \u0116mile, een van die vriendelikste en mees affable individue wat nog ooit my paadjie gekruis het. My Franse vriende het my amper gesoen met hierdie aankondiging oor \u2018n rugby-soevenir van hulle geliefde span\u2026ek was nou een van hulle\u2026 En Frankryk het teen Les Rostbiffs gese\u00ebvier\u2026<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Pierre Massyn die oudjoernalis en skrywer van Springbok Rugby-Vasvra vertel oor sy lewe in Frankryk en hoe hy en sy vrou Franse burgerskap verkry het.<\/p>\n","protected":false},"author":34,"featured_media":263341,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_yoast_wpseo_linkdex":"","_yoast_wpseo_content_score":"30","_yoast_wpseo_inclusive_language_score":"90","_yoast_wpseo_is_cornerstone":"","_yoast_wpseo_canonical":"","_yoast_wpseo_opengraph-title":"","_yoast_wpseo_opengraph-description":"","_yoast_wpseo_opengraph-image":"","_yoast_wpseo_opengraph-image-id":"","_yoast_wpseo_twitter-title":"","_yoast_wpseo_twitter-description":"","_yoast_wpseo_twitter-image":"","_yoast_wpseo_twitter-image-id":"","newspack_ads_suppress_ads":false,"newspack_sponsor_sponsorship_scope":"","newspack_sponsor_native_byline_display":"inherit","newspack_sponsor_native_category_display":"inherit","newspack_sponsor_underwriter_style":"inherit","newspack_sponsor_underwriter_placement":"inherit","_EventAllDay":"","_EventTimezone":"","_EventStartDate":"","_EventEndDate":"","_EventStartDateUTC":"","_EventEndDateUTC":"","_EventShowMap":"","_EventShowMapLink":"","_EventURL":"","_EventCost":"","_EventCostDescription":"","_EventCurrencySymbol":"","_EventCurrencyCode":"","_EventCurrencyPosition":"","_EventDateTimeSeparator":"","_EventTimeRangeSeparator":"","_EventOrganizerID":"","_EventVenueID":"","_OrganizerEmail":"","_OrganizerPhone":"","_OrganizerWebsite":"","_VenueAddress":"","_VenueCity":"","_VenueCountry":"","_VenueProvince":"","_VenueState":"","_VenueZip":"","_VenuePhone":"","_VenueURL":"","_VenueStateProvince":"","_VenueLat":"","_VenueLng":"","_VenueShowMap":"","_VenueShowMapLink":"","_application":"","_batch_id":"","_company_name":"","_company_tagline":"","_company_twitter":"","_company_video":"","_company_website":"","_custom_id":"","_EventDuration":"","_EventOrigin":"","_EventTimezoneAbbr":"","_featured":"","_filled":"","_job_expires":"","_job_location":"","_media_credit":"","_media_credit_url":"","_menu_item_menu_item_parent":"","_menu_item_object":"","_menu_item_object_id":"","_menu_item_target":"","_menu_item_type":"","_menu_item_url":"","_menu_item_xfn":"","_navis_media_can_distribute":"","_navis_media_credit_org":"","_OrganizerOrigin":"","_provider":"","_pum_built_in":"","_pum_default_theme":"","_pum_form_conversion_count":"","_remote_id":"","_remote_name":"","_remote_position":"","_report_frequency":"","_report_reference_dates":"","_send_attempts":"","_site_id":"","_sitemap_exclude":"","_sitemap_frequency":"","_sitemap_priority":"","_source_url":"","_subscription_period":"","_subscription_period_interval":"","_subscription_price":"","_tec_slr_enabled":"","_tec_slr_layout":"","_template_type":"","_ticket_end_date":"","_ticket_start_date":"","_tribe_aggregator_allow_multiple_organizers":"","_tribe_aggregator_content_type":"","_tribe_aggregator_file":"","_tribe_aggregator_finalized":"","_tribe_aggregator_hash":"","_tribe_aggregator_import_id":"","_tribe_aggregator_import_name":"","_tribe_aggregator_interactive":"","_tribe_aggregator_origin":"","_tribe_aggregator_post_status":"","_tribe_aggregator_preview":"","_tribe_aggregator_source_name":"","_tribe_aggregator_type":"","_tribe_default_ticket_provider":"","_tribe_hide_attendees_list":"","_tribe_rsvp_for_event":"","_tribe_ticket_capacity":"","_tribe_ticket_header":"","_tribe_ticket_show_description":"","_tribe_ticket_show_not_going":"","_tribe_ticket_version":"","_type":"","_VenueOrigin":"","_wp_attachment_context":"","_wp_attachment_image_alt":"","_wp_font_face_file":"","_wp_old_date":"","_yoast_wpseo_estimated-reading-time-minutes":"9","_yoast_wpseo_focuskeywords":"","_yoast_wpseo_focuskw_text_input":"","_yoast_wpseo_keywordsynonyms":"","_yoast_wpseo_primary_block-catalog":"","_yoast_wpseo_primary_category":"24","_yoast_wpseo_primary_job_listing_type":"","_yoast_wpseo_primary_nova_retailer":"","_yoast_wpseo_primary_publication":"","_yoast_wpseo_primary_tribe_events_cat":"","_yoast_wpseo_videositemap-duration":"","_yoast_wpseo_videositemap-rating":"","_menu_item_classes":[],"_tribe_modified_fields":[],"_wp_attachment_backup_sizes":[],"_wp_suggested_privacy_policy_content":[],"_yoast_post_redirect_info":[],"_yoast_wpseo_video_meta":[],"activation_date":"","archive_insertion_is_repeating":"","archive_insertion_posts_count":"","article_feature_media":"1","article_feature_type":"normal","article_main_image_caption":"Pierre Massyn is \u2018n oud-joernalis en skrywer van Springbok Rugby-Vasvra.","article_media_icon":"1","article_template":"news","author_byline":"Pierre Massyn","background_color":"","block_editor":"1","byline":"","cmplz_hide_cookiebanner":"","competition_end_date":"","contact_advertise_email":"","contact_advertise_phone":"","contact_editorial_email":"","contact_general_email":"","contact_general_phone":"","contact_office_hours":"","contact_physical_address":"","enabled":"","featured_image_custom_caption":"","featured_video_url":"","fields":"","font_body":"","font_header":"","frequency":"","headline":"Die dag toe ons Frans geword het","hide_border":"","icon":"","is_wp_suggestion":"","issuu_download_url":"","issuu_embed_url":"","language_version_url":"","large_border":"","name":"msmassyn","nm_contact_name":"","nm_contact_number":"","nm_date_lost":"","no_overlay_background":"","node-url":"","obituary_born_date":"","obituary_died_date":"","obituary_memoriam_text":"","origin":"","overlay_color":"","overlay_opacity":"","overlay_size":"","placement":"","plural_label":"","post_author":"34","post_id":"","post_language":"en","secret-key":"","sponsored_utm_campaign":"","sponsored_utm_content":"","sponsored_utm_medium":"","sponsored_utm_source":"","sponsored_utm_term":"","start_date":"","utm_suppression":"","video_embed_url":"","wp_pattern_sync_status":"","data_version":[],"enclosure":[],"pongrass_image":["msmassyn_P1"],"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_newspack_byline_active":false,"_newspack_byline":"","newspack_content_restriction_is_exempt":false,"scaip_prevent_shortcode_addition":false,"_jetpack_feature_clip_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_post_was_ever_published":false},"categories":[24],"tags":[93,8070],"newspack_spnsrs_tax":[],"publication":[],"class_list":["post-263340","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-opinion","tag-featured","tag-opinion"],"yoast_head":"\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n